Turno de noite

Na boa dirección

2006-11-27T18:22:00.000+01:00

Hoxe de mañá concretei un novo proxecto que me fixo andar todo o día de boas tarareando cancións caboverdianas. Qué sinxelas son as cousas cando gostas delas!!! Pasiño a pasiño o camiño vaise abrindo...

6 anos

2006-11-23T17:21:00.000+01:00

Cando espertei esta mañá o primeiro que se me veu á cabeza é que estes días facían 6 anos. 6 anos xa! Dándolle voltas ó asunto semella que foi a semente da que posteriormente agromou todo o que chegou despois.
6 anos nos que pasaron moitas, moitas cousas; cousas que probablemente non terían sido de non ter vivido aquela especie de "gran hermano" sen cámaras.
É curioso ver como dende aquela unhas cousas foron enlazándose con outras, e esas con outras, coma nunha especie de encaixe de Camariñas.
Ben orgullosiña que tou cada vez que miro o aspecto do tecido, mágoa dalgúns puntos que quedaron no camiño...

Unha semán de outono

2006-11-19T15:50:00.000+01:00

Nesta semán na que a choiva e o frío voltaron a asoma-los fuciños aproveitamo-lo mércores para remata-la ruta que tiñamos pendente, a que leva ata o embalse do Eume. Pegámonos unha boa camiñata e unha boa subida polas escaleriñas dos 103 m. de altura do encoro pero ben que pagou a pena...
E nesta finde tiñamos todo preparado para a visita de A. dende terras rioxanas, a reunión pra iren ver a Fito ó Coliseo e o final tódolos plans fóronse a pique. Non é a primeira vez que A. ten problemas deste tipo no traballo. A ver cando consegue xuntar uns días e podemos vernos de novo...
Onte pola tarde pasou V. polo pisiño a botar un ollo e tomar un café antes de iren ó teatro. C. non podía ir, así que sobraba unha entrada e acabei indo con eles ó Rosalía a ver Hamelin outra vez. Menuda dor de costas! A ver se cando reabran o Colon é máis doado coller entradas e son mellores as butacas... Ah! Apuntado queda estar ó loro para cando poñan a venda as de Cabaret.

Escapar. Amaral e Moby.

2006-11-15T16:40:00.000+01:00

Tarde de domingo

2006-11-13T00:40:00.000+01:00

Menuda semanita de noites de curre que levamos. Sempre que coincide lúa chea aumenta a carga de traballo de maneira abraiante. Menos mal que hoxe é a última...
Despois do palizón do venres noite, dos chascos da presentación en Santiago e do concerto de onte á noite (ou do non concerto mellor dito) xa pensaba deixar no olvido esta fin de semán. Pero un bo espertar, uns apetitosos canelons, unha conversa telefónica cunha persoa moi importante da miña vida en Bcn e unha tardiña con amigas son capaces de obrar milagres.
Así pois, quedei con V. e M. no Universal e no tempo de tomaren un capuccino (sigo na procura dun capuccino tan bo coma o da Colon de Carballo pero na Coruña) puxémonos ó día das nosas vidas. Logo achégamonos ata o Novo Alfaite (aquí as partidas de trivial non serán iguais que no de sempre...) onde habia unha festa de 3º pé, pero a pouca xente fíxonos desistir e rematar tomando uns tequeños en María Pita.
Hai que repetilo máis a miudo chicas. E a ver para cando a cea no piso...

Poñéndonos ó día

2006-11-08T14:44:00.000+01:00

Estiven tentada varias veces nestes días a actualiza-lo blog pero coma sempre me pasa cando deixo de escribir moito tempo dábame preguiza retomalo. Este ratiño que teño antes de ir comer aproveitareino para eso, a ver se despois anímome máis a escribir...
Pois a ver, a ver. Básicamente o tempo se foi no traballo na uci e nas escapadas. E sen dúbida estas foron o mellor.
Coma xa apuntara noutro post fixemos unha escapadiña a Liverpool. Voltei da viaxe morta polo tute que nos metemos pero pagou a pena sen dúbida. Liverpool non é unha cidade bonita en conxunto, pero está chea de rincons interesantes. Chamáronme a atención especialmente as dúas catedrais (ambas maxestuosas nos seus estilos), unha recua de edificios espallados pola cidade, a cantidade de museos (e todos gratis!), a vida nocturna (pubs e locais enormes e xente saíndo todos os días), o desapercibido que pasa o tema beatles (menos mal, porque imaxinaba que a viaxe ía a ser un roteiro de marketing constante),... Foron un par de días de palizón que repetiría sen pensalo.
Hai uns días aproveitando a finde libre que me tocaba de turno marchamos cara ás rías altas. San Andrés de Teixido, serra da Capelada, cabo Ortegal, Estaca de Bares, Viveiro... Impresionante a visión dos acantilados na Garita da Herbeira (600 m. de caída ó mar)
Pasámo-la noite na Aldea Lamacido e a tarde do domingo achegámonos ás Fragas do Eume. Foi coma un flechazo. Namorei dese bosque que temos tan pertiño e está coma agochado. Despois dese descubremento xa pasamos por alí máis tempo. Unha tarde dende o mosteiro de Monfero (para cando a reforma?) ata a central do Eume desfrutando das vistas dos impresionantes canons, outra xornada de sendeirismo dende Caaveiro,... E as que virán, porque aquel bosque ten miles de recunchos que descobrer.
Lémbrome dunha peli de Disney que vira de nena ("El abuelo está loco") na que quedara prendada daquel bosque de sequoyas, pois agora xa teño o meu bosque propio e moito máis perto!

Orgullo

2006-10-06T16:58:00.000+02:00

"Mi orgullo dice jamás" cantan en aquel bolero e eu como di Benedetti (hoxe vai de uruguaios o blog), agáchome nel para protexerme a modo de coraza. Sinto que te fixera mal. Loitarei por mantelo a raia como me dixera JC adicándome aquel libro de Coelho e cando se me escape algunha raioliña agardo que esteas aí para tirarme das orellas.
PD: Dame tempo para aprender a dicir eso que queres oir.

Unha tarde con Galeano

2006-10-06T16:17:00.000+02:00

Non é a primeira vez que aparece no blog, nin será a última. Dende que o descubrín hai anos foise convertindo nun referente na miña vida.
Traballar cos seus textos, a discusión sobre "Las Venas Abiertas de América Latina" con C. aquela noite, o "Libro dos Abrazos" que me fai pensar en JC., "Patas Arriba" que me regalaron V. e N.,...
E o mércores á tarde tiven a oportunidade de desfrutar cos seus textos e coa sua voz en Compostela. Foi unha experiencia incríble!
Para quen non estivo alí (en especial para ti petarda) aquí tedes un enlace onde escoitar as súas palabras.

Tudo bem

2006-10-03T14:27:00.000+02:00

Uf, si que fai tempo que non escribo... Moitas cousiñas nesta fin de setembro, escapadas, reencontros, novas, morriñas de Bcn,... En fin, un pouco de todo.
Agora fin de contrato, uns días de tranquilidade por fin, matrícula na uni, chuvia, "Salvador", cafés con P., mails de JC, fotos da voda de T. (que sexades moi moi felices!!!),...
E os preparativos para a nova escapada. Liverpool is waiting for us!! O 17 marcho pra terriña dos Beatles a pisar chan inglés de novo. Xa tiña eu monazo de avión!!

E dura...

2006-09-07T18:11:00.000+02:00

Aproveitando que o luns tiña día libre e non volvía traballar ata o martes de noite improvisamos outra das nosas. E seguimos pola Costa da Morte, nesta ocasión por terras de Muxía.
De camiño paramos nas Torres do Allo (bonita exposición sobre a vida nos Pazos) e nos Batans do Mosquetin (onde unha nutria campaba as súas anchas).
Acampamos no camping Lago Mar e pasámola tarde na Praia do Lago. Menudo día de calor que fixo!

Ó cae-la tardiña achegámonos ata Touriñán. Vendo aquela paisaxe extraordinaria unha non pode dar crédito as tolas ideas do iluminado de turno. Que llo contaran o alemán que viñera na bici e merendaba alucinado na rocha a ver que lle semellaba a idea...
Ceamos en Muxía previa parada no Santuario da Virxe da Barca e voltamos para o camping.
O martes pasámolo en Razo, comemos no Cordobes un menú do día que podería alimentar a un batallón e fomos de paseíño ata Baldaio pola beira do mar (onda uns golfiños nadaban sen medo). Qué lástima desperdicia-la noite metida no hospital...
E onte quedei con M. na Postreria (que me lembra a certos locais da etapa barcelonesa e me apunto como sitio para voltar). Púxome ó día da xente do cole (primeira voda do grupo á vista) e da súa vida. E logo marchei para os Rosales para ve-la segunda parte dos Piratas do Caribe. Non estivo mal.
E agora toca pasa-la finde metida no hospital. Uf, que pereza...

Que siga a festa...

2006-09-03T17:10:00.000+02:00

O sábado durmin unhas horiñas e decidimos improvisar unha escapada. Primeiro fomos comer unhas troitas a Verxa en Xanceda e despois tiramos estrada ata Ribadavia (previa parada en Lugo para atenderen a un home maior que caera na ponte nova e rompera o nariz. Eso que estaba de día libre...). Ribadavia estaba ata os topes en pleno día grande da Festa da Istoria. O lugar unha pasada (queda pendente voltar un día "normal"), aínda que a festa non era a idea que eu levaba. Demasiado follón e botellón para o día tranqui que me pedía o corpo. Voltamos a casa xa de noite, despois dunha breve paradiña para cear en Compostela.
O domingo, logo da paliza do día anterior, semellaba que sería tranquilo. Pero a media tarde xurdiu a idea de iren ata Pontevedra onde nunhas horiñas actuaba Silvio. E aló que marchamos. A viaxe pola AP-9 rodeada de monte queimado a dereita e a esquerda desmotivaba a calquera. Pero da gusto o prontiño que se chega. Aínda que a ti che pareza raro P. gosto moito da nova Pontevedra, esas rúas onde da gusto camiñar tanto de día como, sobre todo, de noite. O lugar do concerto, a praza da Ferrería precioso.
Coma teloneiro actuou NARF, cunha chea de ritmos con ecos portugueses, moçambicanos... Non estivo mal o rapaz, non. Uxía leu o manifesto de Nunca Mais e logo saiu Silvio.
Qué dicir do concerto? Un soño poder velo. É un dos máis grandes sen dúbida. Aínda que só fora por escoitar ese peche con Ojalá pagaría a pena a viaxe...
E esta semán remataba o mes e con él remataba contrato. Pero de seguida chamou a Pili e o día 1 xa comezaba outro. Que non é gran cousa pero bueno, algo é algo.
Ademáis que non tiven opción de agobiarme nin nada, porque o mércores a fin da tarde chamou F. e me propuxo marchar de camping a ver se estreábamo-la tenda dunha vez. Colguei, fixen a mochila e en nada estabamos xa camiño de Muros. Acampamos no Convento de San Francisco en Louro. O entorno é precioso pero os incendios non deixaron moi ben parada esa zona. Baixamos cear polbo a Muros e dar un paseíño polo pobo. Qué rico o xeado de chocolate, chocolate e chocolate quente e os profiteroles de crema e chocolate quente. Non somos larpeiros nen nada...
O día seguinte fomos pasa-la mañán a praia da lagoa de Louro onde se estaba de vicio. Hai que ver que de praias bonitiñas que temos!!!

Facendo quilómetros

2006-08-23T12:04:00.000+02:00

Dende que cheguei de volta a Galicia non paramos de facer quilómetros. A Costa da Morte, as Rías Baixas, Manzaneda, Allariz (qué gusto o cafeciño na "Fábrica de Vilanova"!), o norte de Portugal,... Non hai terra máis bonita ca nosa!
Esta finde achegámonos ata Asturias onde fixemos parada en Cudillero, Xixón, desvalixámo-lo IKEA de Oviedo e rematamos ascendendo ata o Porto de San Isidro (moi boas as indicacións da guía de campings de Asturias sí sí...) e voltando a casa dando un "pequeno rodeo" por León.
E onte á tardiña achegámonos ata Verdes. Un refuxio de tranquilidade e verdor. Mágoa os muíños que están a piques de caer. Terán que caerse para que se decidan a facer algo?
Estando alí fun lembrando anécdotas das acampadas de D. Zoilo co cole. Qué ben o teño pasado aqueles anos!! Aqueles días de risas e xogos nas tendas, lonxe da cidade e das clases. Tiñan que ser obrigatorias actividades así para tódolos nenos...

E de volta paramos facer un cafeciño no "Pazo do Souto". Menuda preciosidade de lareira... Eso si é un lugar onde descansar tranquilo e non os hoteis fashion que brotan en cada esquina.

Arde Galiza

2006-08-12T15:57:00.000+02:00

Noite no Apóstolo

2006-07-25T16:55:00.000+02:00

Uf, aínda me quedan 5 horas de traballo e estou que non podo ca alma. Xa non teño idade para reenganchar coma facía antes. Pero don't worry, pagou a pena o cansanzo e a dor de cabeza, non si A.?
Primeiro ano que vou ó Apóstolo e ben que o pasei sí señor. Collín o tren ó sair de traballar e tirei rumbo a Santiago onde A. me recolleu na estación e despois dun pequeno recorrido en coche e a pé, unha paradiña a tomar algo no xardín do Costa Vella (qué tranquilidade!!), unha volta pola Alameda (tómbolas e atraccións) fomos coller folgos á casa.
Despois dunha conversa a fondo (xa sabes que contas comigo para o que sexa... e lembra que para calquera cousa a primeira es ti e é por quen primeiro tes que mirar) baixamos listas e prontas en busca de FEEEESTA!!!!
Había que comer algo e paramos ó lado da Alameda a tomar unha tapa de croquetas e uns vinitos. A camareira (cómo non vou ter logo prexuizos con esa determinada nacionalidade???) un desastre. Pero a fin de contas saiunos ben porque comimos ademáis un "crujiente de gambas" de balde e por riba cobrounos de menos. Non saiu mal a xogada...
Saimos cos fogos recén comezados e fomos velos o carón da Catedral. Fixemos logo unha paradiña no concerto de Amparanoia (in the night, in the night, in the night, en la nocheeee) e comezamo-la ruta.
Foron caendo un detrás doutro tódolos bares da zona vella: Galo d'ouro, Momo (qué chulo, qué guapo o rapaz de negro, qué xardín máis curriño! ), Modus Vivendi, Atlántico ("uis qué prisa que tenemos!"), Meia, Leblon, Desván, Devezo, e tantos e tantos outros...
Martini vai e Martini ven, miles de risas e encontros: o guapo de Cangas (super superman..., sería o destiño o que tantas veces nolo puxo no camiño?), o acoplado de León ("si molesto me lo decís eh?"), o rapaz de Buño que resulta que vive no meu antigo piso de Ponteceso,...
E no medio risas e máis risas. O que cheguei a rirme mi madriña.
Só unha pega: lástima que D. quedara traballando e non puidera chamar... verdade A? :D
O próximo ano repito!!!!!

M.

2006-07-09T16:26:00.000+02:00

Madre mía, desta sí que non teño desculpa, máis dun mes sen escribir. E podería dar miles de razóns pra non facelo pero no fondo hei de recoñecer que se non o fixen foi por pura e dura desgana. Pensei centos de veces en deixa-lo "Turno de noite" e procurar un novo recuncho onde poda escribir sen as autocensuras coas que o fago aquí (idea que aínda non desbotei de todo) pero agora, sen saber moi ben a conto de qué, collín o portátil e púxenme a darlle as teclas.
O mail trae novas de Bcn. M. dime que deixou o seu con P. Xa imaxinaba eu que a cousa non ía durar moito dende que vin a P. con outra na Feira de Abril no Fórum...
Inmersa nun pequeno "time out" personal no que aínda non sei como me metín e que nun principio non quería recoñecer pero que agora agradezo enormemente, a nova non deixou de sorprenderme. Polo que os coñecía os dous as cousas non lles ían mal. E agora M. di que él "non lle facía feliz". Qué repelús de expresión.
É incríble o rápido que pode da-la volta unha tortilla. Ás veces unha simple frase, un simple xesto, é quen de virar todo o acontecido ata ese momento. E neso eu son unha artista, podo pasar por alto miles de cousas pero coma unha pequeniña se me atranque... pois non hai maneira. Difícil cousa esta das relacións...
En fin, o principal é que ela di estar xenial, e non botar en falta a P. o que xa é bó. Non gostaría de sabela triste tan lonxe.

Bricomaneando

2006-06-03T13:17:00.000+02:00

Levo caseque dúas semáns atrapada no apaixoante mundo dos productos de limpeza e dos kits de mobles fágao-vostede-mesmo.
Xa podo diferenciar perfectamente o producto para limpar dentro da neveira do milagre antigrasa para a cociña, que a súa vez é diferente do super-limpiador para baños.
Xa sei o que é montar unha estantería e decatarte cando vas poñer a última peza de que colocaras mal as anteriores (total, para que mirar as instruccións...).
Xa probei o de pintar co rodillo que sempre me chamara a atención (e o meu lombo xa dixo que nunca máis).
Xa nin me alporizo cando falo co rapaz de Gas Natural e xurde outro imprevisto calquera e non poden vir a cambiarme o contador.
Xa estou ata a coronilla de carretar cousas dunha casa á outra (e menos mal que están ben cerquiña).
Pero bueno, para a semán me traslado definitivamente! Así que no problem, todo se leva ben.
Daquela poderei comezar a facer vida social que vos teño abandoadiños. O peor foi o outro día cando me atopei con D. a quen nin lle dixera que xa andaba por aquí. Qué broncazo!
Recadiños:
- A.: Non foi na Ascensión pero o dito, cando remate con este rollo e libre no curre vémonos.
- F. Míguez: Cando se achegue á Coru a ver se facemos por quedar e me explica da súa vida (polo menos un pouquiño máis que só falar do minifundismo ok?).
- JC: Onde andas? Poucas novas teño de ti últimamente.
- M.: Temos pendente un café, lembras?
- T.: Xa atopei o regaliño para a peque no medio das caixas da mudanza. Vindes a mediados de mes non? Pois xa axustaremos axendas e llo dou.
- B.: Moi ben na planta, deseguida caeu a super en quen era. A ver se para a semán tomamos algo.
- V.: Temos que aproveitar antes de que voltes a Bcn. E a ver se vou a pola mesa da cociña dunha vez...

Retomando a vida coruñesa

2006-05-22T15:09:00.000+02:00

Levo cinco días na Coru e semella que a cousa ven de moito tempo atrás. Co rápido que foron transcurrindo os acontecementos estes días caseque nin me decatei do cambio. Apenas foi necesario o período de descompresión.
Cheguei o mércores que adiquei o reencontro familiar e de amigos. O xoves xa tiña atopado piso e o venres xa estaba traballando no SERGAS. Qué doado que foi todo!!
O piso foi o primeiro que fun a ver e pagarei menos de aluguer que o que pagaba en Bcn pola habitación. É un estudio pequerrecho en Monte Alto, a dúas rúas da casa. Antigo pero cunha maxia que me atrapou dende o primeiro momento. Estes días estou de fregoteo e limpeza a fondo a ver se podo instalarme prontiño.
E o venres a unha e media da tarde recibin unha chamada do SERGAS para ver se podía cubrir unha baixa, empezando hora e media máis tarde. Sempre fan igual. Hai cousas que non cambian...
Como tampoco cambiou o ritmo do traballo no hospital. Obviando o perdida que andiven de onde estaban as cousas, apenas me custou readaptarme. Reencontro con compañeiros de anos atrás, volta as habitacións de catro camas,... E de novo decatarme do ben que estaba organizado o traballo en Bcn.
E da xente, quedei o mércores con V. para ve-lo Barça gañando a Champions (campioooonsss!!!), voltamos a quedar o xoves con S. no Alfaiate e fun con F. o mércores á Gloira, a dar unha voltiña pola Repichoca o sábado e onte para iren ó cine a ver "1 franco, 14 pesetas" nese antro chamado centro de ocio do porto.
Hoxe baixarei pola tardiña ve-la peque e logo a traballar. Toca turno de noite aínda que de dúas horiñas menos que o daló, que xa se notarán digo eu...

De volta

2006-05-19T12:55:00.000+02:00

Pois xa estamos aquí!
Con pouco tempo para escribir todo o acontecido nestas últimas horas.
A piques de trasladarme para o meu superpiso montealtero (e a piques de darlle un bo fregoteo e repintao tamén).
A piques de comezar a traballar.
Arranxando papeis.
Reencontrándome ca xentiña.
Planexando unha escapada ás festas de Ascensión para ver a A.
Despois do baixón inicial facéndome a idea de que esto non é nen será nunca Barcelona (por sorte e por desgracia...).
E disposta a non parar en todo o verán. Preparádevos!!!!

En horas na casa!

2006-05-16T21:49:00.000+02:00

Tanto contar días que foron pasando e ala, xa estamos. Mañá será o día D. Xa non hai marcha atrás, a Coru agarda por min!
Foron estes uns días cargadiños de emocións. Sobre todo nas despedidas cos meus compañeiros de traballo. Eu quería unha despedida discreta e íntima, pero xa se ocuparon N. e M. de organizar unha festa segreda de despedida con todo o mundo. Primeiro fomos cear á Masía del Rocsi na Plaça de Sants. Alí correron moito viño (pero dese fresquiño, eh C.?), moita comida (qué rico todo, incluso os caracois...) e moitas risas. E tamén moitos regaliños (que postal máis chulaaaa!!!). Saimos daló as tantas e ben contentos (en tódolos sentidos da palabra) e marchamos cara ó centro na procura dun local para botar uns bailes.
Cantando dentro do Smart (cómo molaaa!!) chegamos ata a rúa París e aparcamos diante dun karaoke nun antro chungo. Mirámonos en plan "dende logo hai que ser cutre para iren a un karaoke", e saltamos as cinco á vez: "Imos????". Non tardamos nin medio segundo en convencer ó resto, jajajajaja.
E o que se viviu alí dentro pasará ós anais da historia, alo menos na historia do hospital xa está escrito en letras douradas. Non é habitual verme cantar "La vida es una tómbola", non. Qué cachondeo!!! Marisol forever!
E o domingo levei ribeiro, albariño e licor café ó hospital. Dimos boa conta deles, a noite foi festeira abofé que sí. Ó sairen pola mañá fomos almorzar ó galego todos xuntos en plan despedida. Quérovos mogollón compis! Visca L'Hospitalet!!!
Luns e martes empregueinos en dar voltiñas pola cidade, intentando aprehender o máximo posible, empapándome de todo recordo que poda empregar cando estea na coru.
E hoxe, despois de despedirme da veciña, fixemos unha cea na casa con R. e N. en plan bos compañeiros de piso (a bye-bye dinner all in english, or something like that...).
Pois nada, nunhas horiñas xa aterrarei en Alvedro con ganas de vervos a todos/as e con moitos plans na cabeciña que tentarei poñer en práctica pouco a pouco. Tempo ó tempo!!
Próximo post dende a terriña!!!
B.S.O.: "Volverá la suerte". Amaral.

10 dias!

2006-05-07T19:41:00.000+02:00

Pois aquí estamos. Última fin de semán libre antes de voltar á casa e aproveitando o tempo.
O venres houbo cea pica-pica no piso. Eramos N. e R., P. e I., A., J., C., M., J. TB. e eu claro. Toma lío de siglas, nen Urdaci... Moi bo rollito. Entereime dos novos líos de C. (agora é un francés. Países non lle van quedar á rapaza...), tiven a conversa pendente con J. (qué luxo poder contar cun amigo así aquí en Bcn) e falamos e rimos un bo cacho. Logo marchamos ata á Feira de Abril. Xa me achegara por alá o ano pasado de día pero nunca fora de noite así que había que experimentar. Mi madriña! Aquelo é o peor do peor. Obviando o feito de que ó entrar topámonos de fronte cos coches oficiais do PP nos que ía Rajoy (eso é entrar con bo pé e o resto son tonterías) a impresión do ano pasado non mudou moito. Creo que só na carpa da Mina podíase escoitar flamenco. No resto era todo rollo reggaeton ou flamenpop tipo María Isabel, resaltando o escenario onde actuaban unha copia dos Beatles malísimos. Rematamos na carpa do PSC bailando cancións de Alaska... Pero risas non faltaron. M. e toda unha personaxe!
Onte fomos ata Bogatell para ve-la Red Bull Air Race que foi como todo o que se fai por aquí: moi bo marketing, moitísima xente e a cousa en sí normaliña.
Agora teño por diante os derradeiros dez días en Bcn. 10 días nos que teño que arranxar mil cousas, quedar con G., M., B., J., L. e A., falar ca profe de português, mandar as últimas caixas (cantos quilos mandaría xa??), mirar o do conxelador e tropecentos recados máis.
E esta semán tamén é a miña derradeira de traballo no hospi, que peniña meu deus... O xoves teño a despedida das miñas compis, non sei que me están organizando pero non vai a ser a despedida discreta e íntima que eu propuxera. En fin, a ver con que me sorprenden.
B.S.O.: "Vuelvo". Tontxu.

Hoxe non estou para ninguén

2006-05-01T20:18:00.000+02:00

B.S.O.: "De vuelta y vuelta". Jarabe de Palo.

19 dias... y 500 noches

2006-04-28T17:51:00.000+02:00

Pois coma na canción de Sabina quedan xa 19 días, aínda que coido que eu tardarei máis que iso en esquencer esta cidade. E esta vida...
Onte a despedida de solteira estivo ben. A cena (aínda que un pouco escasa) rica e o espectáculo pasable. Nada que ver con aquel do Gula Gula madrileño naquela mítica noite de hai uns anos. Pero rimos, cantamos e compartimo-lo tempo que era o importante. Aquí tedes a Sílfide en plena actuación.
E hoxe levanteime ás tantas (tamén fun durmir ás tantas...), caseque rematei a mudanza interna (esta será a última noite na cama grande, snif snif), almorcei as sobras de onte e baixei dar unha volta polo barrio. Moitas cousas están a cambiar. Trasládase o Día, pecha o Canódromo, o Bar Escocia de toda a vida transfórmase no "Escocia Doner Kebab", pecha a tenda de chuches, pecha a tenda de calzado barato que estaba onde o metro... Cando volte nin o recoñecerei! Logo tirei para Sant Andreu e terminei na Maquinista. Ata botarei en falta este centro comercial!

B.S.O.: "Qué andarás haciendo ahora". Ismael Serrano.

Conta atrás: 20 días.

2006-04-27T18:49:00.000+02:00

Xa está o 90% das miñas pertenzas en Galicia. Agora só quedan 20 días e tamén estarei eu por aló. Non faltan ganiñas, non.
Tras unha mañá e mediodía ocupada en asuntos varios baixei a primeira hora da tarde a mirar tendas antes da clase de português das cinco. Of course que merquei algo que nin sei se me poñerei. Tamén merquei "a camiseta". Anos detrás dela e a atopo nunha tenda de home onde non hai talla para min. Estupendo. Pero bueno, como sei que a F. tamén lle mola merqueilla a él. Así poderei robarlla algún día.
E agora a prepararme para iren nun ratiño ó Queens á despedida de solteira da M. A armar gresca toda a noite!!
Un par de cousas vistas por aí:
- Chuza!: Desaparición dos artigos de Ramonet e Chao na Voz. Se cadra a marcha de Bieito Rubido non chegou para que o xornal continúe co seu proceso depurador... Máis información aquí.
- 20 minutos: Folga de bombeiros diante da Deputación da Coruña. Pode que o rollo dos bombeiros sexa unha fixación miña, pois fai tempo que xa sairon no blog. Pero non puiden resistirme a poñer esos cuiños por aquí. Por certo, máis fotos no enlace.

Tou feita polvo!

2006-04-24T17:48:00.000+02:00

Repoñendo as forzas cun Guaraná ben fresquiño despois dun día agotador.
Pola mañán deixei a casa mentras un rapaz que non estaba mal (ou será que se botan a faltar as hormonas masculinas nesta casa e cando entran unhas revolucionan todo??) arranxaba o interfono. O deber obrigaba! Fun ata a Delegación do Goberno, departamento Educación, sección Títulos e recollín o flamante papelucho que me acredita coma Licenciada en Filosofía e Ciencias da Educación. Aí é nada! Supoño que algún día me valerá para algo...
Logo baixei "Rambla p'aquí, rambla p'allá" na procura de demáis papeis ata que aparecín en Portaferrissa e tiven que entrar no HM onde, tragándome as miñas promesas, acabei mercando unha falda branca de lunares e un bolso. Tamén fichei as gafas superfashion que mercarei antes de voltar a Galicia. Qué farei sen o HM na Coruña? Din que abrirán un no novo centro comercial de Someso. A ver se é verdade...
E despois á tardiña deixeime os brazos cargando cas caixas da mudanza. Pecharon a outra oficina de Correos e aínda que esta é máis bonita, son máis amables e máis eficientes, tamén está máis lonxe. Ir con 12 kilos en cada viaxe nos brazos ata aló deixoume un pouco feita polvo. Pero bueno, a cousa é que xa está feito. Só quedará unha caixa máis coas chuminadas que faltan e listo.

E agora un pouquiño de relax antes de iren a traballar, que me agardan 12 horas de traballo por diante. Co ben que iría eu para cama nun ratiño...

Sant Jordi

2006-04-23T20:02:00.000+02:00

Recoñezo que son unha persoa que gusta das tradicións, propias e axenas, que deseguida apúntase cando algunha lle entra polo ollo ou, sobre todo, pola boca (sexa o roscón de reis, a mona de pascua, a coca de san xoán,...).
E a de Sant Jordi non ía a ser menos. Dende o primeiro ano que desfrutei dela figura entre unha das miñas favoritas.
Encántame pasear entre as rúas cheas de xente que sorrí e vai cargada de libros e rosas (hai algo máis bonito que un libro e unha flor??). Encántame ser partícipe da data e regalar e recibir os presentes.
Por eso dende a mañanciña decateime de que ía a ser un bo día. Abrir o mail e ver que tes unha rosa agardando por ti alegra o espertar de calquera. Estou vendo a cara de V. ó mandala, feliz por poder facelo de maneira virtual. Aínda recordo a que me regalou o ano pasado, a pesar de estar en contra da venta de flores naturais, só porque sabía que era algo que me facía feliz. Graciñas petarda!!!
Hoxe espertei tarde, almorcei e me adiquei un ratiño a mimarme (ducha relaxante, cremas e potingues varios). Logo chegaron N. e a súa nai a casa, e me trouxeron unha rosa vermella de regalo, rosa que luce ben fermosa na miña habitación de asceta.
Despois baixei a dar unha volta polo centro. Collín a L1 e parei en Pl. Catalunya, no meollo do xaleo. Baixei as Rambles parando nos postos e stands. Curioseando nos libros e, sobre todo, na xente. Merquei "El País" no kiosko das pelis porno (no do tipo borde se esgotara) e seguín a pasear.
Cansa do barullo de xente, os meus pasos fóronme levando polo Gótico, pola Catedral. Alí, no carrer de Santa Llùcia, seguían a cantar ópera. Subindo o Carrer del Bisbe topei coa cola de xente que agardaba por entrar na Generalitat (era xornada de portas abertas). Seguín e pasei por baixo dunha das imaxes que sempre gardarei de Barcelona. Ese "balcón" que foi unha das primeiras imaxes da miña primera visita a esta cidade, e que nunca me aburro de mirar (sexa de día, ou mellor de noite).
Atravesei a Praza de Sant Jaume e tirei para o Born. Enfilei a rúa Vidriería e entrei no café no que esgotara horas e horas de tardes de domingo, o Mudanzas.

Lin o xornal acompañada dunha Coca-Cola light.
Logo percorrin o Barrio da Ribera, collín o Carrer Comerç e atravesei a Ciutadela. Subín polo Paseo do Arc de Triomf, no que se estaba a celebrar a Fira da Terra e que estaba cheíño da fauna da Barcelona mestiza. Moita pose pero tamén moita realidade.
Collín alí mesmo o metro e tirei para casa.
O paseo trouxo miles de recordos, sitios nos que almorcei naquela época de ruta gastrónomica, lugares que gardan bicos furtivos, que percorrin con xente que foi e é moi importante, tendas agochadas, rúas empedradas nas que aínda se escoita o eco dos nosos tacóns nas noites de festa,...
Cómo quero a esta cidade!!
PD: E como non podía faltar, aquí tendes a rosa máis fermosa...

Conta atrás: 26 días

2006-04-21T21:06:00.000+02:00

Fai un ratiño que marchou F. camiño de casa. Semellaba un moinante co Ibiza cheíño ata os topes.

Menos mal que me levou algunhas caixas e bolsas porque o que aínda teño por aquí é incríble. Para facerense unha idea dos trastos acumulados: entre os bártulos que xa van camiño de Galicia hai uns patíns de liña, a ropa de esquí, un alisador de pelo mercado baratísimo en Andorra pero que nunca empreguei, unha colchoneta de praia, o saco de durmir,... Pero como poden xuntarse tantas cousas!!!
E agora, cando N. e a súa nai todavía non voltaron, a casa semella máis vacía que nunca. Na habitación xa non están a nórdica, o coxín-corazón de IKEA, nen o marciano comunista ca gorriña do Che mercada na viaxe a Cuba,
na sala hai un espazo baleiro onde sempre nadaba Axé (dálle de comer eh?),
a parede sen o corcho coas fotos (a imaxe é de fai tempo, agora xa sufrira unha evolución),
nin libros nin cds nin dvds á vista, sen portátil, sen as alfombras de Natura,...
Pois vai a ser verdade que en 26 días marcho!!!

Costa Brava

2006-04-19T15:54:00.000+02:00

De volta na cidade tras a escapada á Costa Brava. Foron dos días ben completiños de percorrer e visitar lugares bonitos.
O Parador unha pasada. Tiñamos ata ximnasio na habitación! E o mellor de todo: ese tremendo jacuzzi... Aínda que as vistas dende a terraciña non lle quedaban atrás!
Visitamos Cadaqués, Cap de Creus, Pals, A Garrotxa, Girona, Port Lligat, Begur,... Bonita maneira de irse despedindo (ata cediño agardo) destas terras.
Noutra orde de cousas, xa falei co Sr. SERGAS e xa quedou a Pili en chamarme para calquer cousa a partir do 18 de maio. Onde irei a parar este verán??

De Suiza e outras historias

2006-04-14T21:30:00.000+02:00

Canto tempo sen postear! Se ben é verdade que hai uns dias o fixen pero non sei que carallo pasou que se borrou o post e non tiña ganas de escribilo de novo. Que vaga son ás veces...
Por estes lares seguimos sen parar moito. A finde pasada marchamos a Suiza nun arrebato de última hora. A idea foi evolucionando. Primeiro era facer "algo" a finde, logo ir ós Pirineos, logo mellor ós Alpes, e xa que estábamos aló... por qué non ir a Suiza? Así que o venres sain as sete da mañán de traballar, collimo-lo Ibiza e tiramos estrada adiante a facer quilómetros.
Cabezadiña vai, cabezadiña ven fomos subindo por Girona, Francia (Perpignan, Valence, Montpellier, Grenoble...), bordeando os Alpes (aló ó fondo o MontBlanc) e chegando á tardiña a Suiza.
Tras eludir a autoestrada onde querían clavarnos 30 euros por unha pegata para poder usar as autoestradas chegamos a Xenebra. Dalí fomos bordeando o lago Leman (qué chulo o surtidor!) ata chegar a Lausanne.
Continuamos viaxe ata Berna onde quedamos con T. e o outro suizo-galego. Poco máis fixemos que ir ata o hotel (que fashion os baños...) e tomar algo.
O sábado adicámolo a turistear polo casco antigo de Berna, o río, o parque das Rosas,... Fomos cear con T. e S., e logo a tomar algo con eles e ca irmá de T. e o seu mozo.
O domingo amaneceu chuvioso o que caseque frustrou a nosa idea de coñecer o interior do país. Pero non, aló fomos. Tras unha paradiña para visita-lo castelo de Thun tiramos hacia Interlaken. Mi madriña, qué bonito todo!! O lago, Lauterbrunnen, Grindenwald, as cascadas, as montañas,... Nun intre semellaba que me transportara, cual Hans Castorp, ata o escenario da "Montaña Máxica" de Mann.
Non podo destacar algo por riba do outro porque foi todo o percorrido incríble, o Jungfrau, a neve dos glaciares (pena das nubes o final do día, verdade F.?),... Pena non quedaren nunha daquelas cabaniñas a pasar uns días.
Pero eu traballaba o luns á noite así que tivemos que marchar. Fixemos o camiño de volta pola parte baixa do lago Leman, pasando polo lado francés e atravesando Evian. Entramos de novo en Suiza para cear en Xenebra e voltamos polas estradas francesas cara a casa non sen antes parar a durmir nunha estación de servicio dun perdido pobo francés.
Boa viaxe esta. Por unha banda fixen o percorrido aquel que de pequena me asombraba tanto cando chegaban os primos á aldea embarcados naquela enorme Vanette cargada de trastos e bicicletas.
Por outra porque sumei un novo destiño a miña lista. E qué curioso que todos eles foran ata o de agora importantes puntos de chegada de emigrantes galegos (Cuba, Brasil, Arxentina, Uruguay, Londres...).

Tamén polo que deron de sí os comentarios durante a viaxe, a visión da vida e de Galiza dos suizos fillos de emigrantes, o nivel de conservación do entorno de todos os pobos e cidades que vimos polo camiño... Pois eso, pena de non poder pasar máis días aló.
E esta semana santa se presentaba tranquila pois me toca traballar toda a finde. Pero onte chamou G. (meu compi madrileño da viaxe a Río) que estaba a pasar uns días en Bcn e houbo que sairen un ratiño por aí. Non se lle podía facer un feo...
Agora a traballar venres, sábado e domingo. E o luns de mañanciña ó sairen do hospital a colle-lo coche de novo e a percorrer Girona e a Costa Brava facendo noite en Aiguablava. Que ganas de relax!!!
Por certo, xa teño o billete de volta. Chego o 17 de maio, xa non hai marcha atrás...
PD: Tal día coma hoxe non se pode deixar de gritar moi moi forte un VIVA A REPÚBLICA!!! Xa queda menos para que chegue a terceira...

Volver

2006-04-01T03:39:00.000+02:00

Últimamente pasan tan rápido os días que nin tempo teño para escribir. O último mes pasou nun soplo, caseque tan rápido coma marchou o inverno e chegou a luz e o solete da primavera barcelonesa. Pasan tan, tan rápido que estou xa a dous meses da data posta como tope para ficar nesta terra. Decidida a volta á Galicia, son estes días de arranxar asuntos pendentes, de pensar cómo carallo vou levar todo o acumulado nestes últimos tres anos (sobre todo como vou levar a Axé á Coruña...), de darlle voltas a plans de futuro, de cuestionar cousas que son importantes no presente e valorar cómo quero que sexan nos próximos meses, de emocionarme coas pequenas cousas que sei que botarei tanto a faltar...
Así que ando coa cabeciña funcionando pola súa conta e risco, barallando variables e hipóteses coma nos tempos do cole, valorando o acadado e o que quedou polo camiño, reorganizando o que aprendo cada día co que levo enrriba, temendo renuncias propias e axenas, con medo a perder o pouco que teño claro agora...
En fin, será todo un reto o de saír victoriosa desta!
E namentras aproveitando ó máximo posible, exprimindo o que ofrece esta terra catalana que tanto cheguei a querer.
Voltamos a ir a esquiar a Vallnord (con entrada en pista vermella incluída, estou feita un as do esquí!!!). Non será por neve este ano... (aínda que houbo quen aproveitou aínda más ca min, verdade cabroncete??).
Fomos ó teatro dúas veces. Primeiro para ver a nova de Animalario, "Hamelin", no Romea. Unha obra moi, moi dura. Cunha posta en escea moi arriscada, sen escenografía, cos actores sempre sobre o escenario, ben interpretada, cun bo guión. Gustei moito dela, aínda que removeu cousiñas do pasado que normalmente están a durmir e cando espertan dan moi malas noites.
E onte fomos ver a Rubianes no Capitol (a de "Rubianes, Solamente"). Qué risas mi madriña! Era algo que tiña pendiente dende que cheguei aquí e que xa podo borrar da lista de cousas por facer antes de liscar de Bcn. Este home é mordaz, crítico, sarcástico, mal falado,... encántame!!!
Tamén fun ver a nova peli de Almodóvar, "Volver". Se lle quitas os excesivos (para o meu gusto) planos do peito da Pé queda unha boa película, de personaxes ben traballadas, de diálogos punzantes, de momentos ben cómicos. A canción (qué letra tan, tan bonita!!) foi unha das cousas que me acabaron de decidir a volta á casa.
Hoxe quedei con J. para facer un café. Anda sumido nunha crise existencial semellante a miña, valorando se deixa-lo curre e voltar á casa, pensando se botar o resto e dar un paso máis con E. O problema é se ela quererá ir para o pobo...

Volver ( Carlos Gardel / Alfredo Lepera )
Yo adivino el parpadeo
de las luces que a lo lejos van
marcando mi retorno
son las mismas que alumbraron
con sus pálidos reflejos
hondas horas de dolor
y aunque no quise el regreso
siempre se vuelve al primer amor
la quieta calle, que en el eco dijo
tuya es mi vida, tuyo es mi querer
bajo el burlón mirar de las estrellas
que con indiferencia hoy me ven volver.
Volver con la frente marchita
las nieves del tiempo, platearon mi sien
sentir que es un soplo la vida,
que 20 años no es nada
que febril la mirada
errante en la sombra te busca y te nombra.
Vivir,con el alma aferrada a un dulce recuerdo que lloro otra vez.
Tengo miedo el encuentro con el pasado
que vuelve a enfrentarse con mi vida
tengo miedo de las noches que pobladas
de recuerdos encadenan mi llorar,
pero el viajero que huye,
tarde o temprano detiene su andar
y aunque el olvido que todo destruye
haya matado mi vieja ilusión.
Queda escondida una esperanza humilde
que es toda la fortuna de mi corazón.
Volver con la frente marchita
las nieves del tiempo, platearon mi sien
sentir que es un soplo la vida,
que 20 años no es nada
que febril la mirada
errante en la sombra te busca y te nombra.
Vivir,con el alma aferrada a un dulce recuerdo que lloro otra vez.
Vivir,con el alma aferrada a un dulce recuerdo que lloro otra vez.

Camp del Arpa

2006-03-20T18:06:00.000+01:00

Onte antes de entrar a traballar paseime polo ximnasio para desapuntarme dunha vez. Dous meses apuntada e caseque sen pisalo, xa era hora de facelo...
A cuestión é que baixei do metro ás presas e cando saín á rúa un flash golpeoume. Alí estaba outra vez. Máis de cinco anos despois e esa esquina segue a provocar o mesmo efecto que entón. Semella que estou alí de novo. Que non mudou nada. Na mesma postura e co mesmo sorriso. Qué bos días os daqueles marabillosos anos! Pero sí que mudou todo, por sorte. O sentimento GH foise perdendo no tempo, e na distancia podo comprobar o ben que fixen manténdome lonxe daquela "piscina". Máis vale colibrí voando que na man...
Repetiría todo aquelo sen dubidalo, por suposto. Aínda que só fora porque foi entón cando comezou o xerme desta aventura barcelonesa. E só por iso xa pagou a pena.

Teatro, turismo e cine

2006-03-18T03:42:00.000+01:00

O mércores pola tarde achegámonos ata a Galería Sargadelos na rúa Provença onde os Furafollas darían vida ós "Contos de Namorados". A verdade que rimos bastante, algúns dos gags moi logrados. A homenaxe a "Brokeback mountain", o presentador "salido", a canción de Catherine Nogueira... Haberá que estar ó loro de cando é a próxima.
O xoves pola mañá acompañei a F. ata as Picornell e logo achegámonos ó castelo de Montjuic. A zona é ben bonitiña, todo Montjuic está quedando fenomenal cheíño de xardíns e paseos. As vistas de Barcelona dende aló pagan a pena. O que se refire o castelo en sí xa é outra cousa. E do destacamento militar mellor nin falar... Cando dicían que o transferían?

Cando estaba a ver Bcn doume un nonseiqué que me durou todo o día. Só de pensar en deixar esta cidade ponme mal corpo. Qué peniña meu deus! Pasei a tarde tonta, tirada no sofá, na cama... Falei con G. que me dixo de voltar a xuntarnos o grupiño da viaxe a Brasil aquí en Bcn (qué días aqueles en Río!!! Voltaría agora mesmo...) e con A. que coma sempre é capaz de alumbrar un pouquiño na miña escuridade transitoria. (Ais, qué maja que me eres!! :D ).
E nesas estaba cando F. propuso facer o que deixáramos o outro día pendente. Así que á noite fomos ó Imax do Maremagnum. Botaban "Arrecifes de Coral" e "Nascar 3D". A primeira delas en formato IMAX, unha verdadera chulada de imaxes submarinas e da natureza de Oceanía. A segunda en formato 3D e unha mostra do "american way of life" máis repulsivo. A parte da mecánica, da preparación das carreiras estivo ben, pero cando comezaron a sair as bandeiriñas, os himnos e as familias arias (caseque non saia ninguén negro na peli) a cousa voltouse un poco infumable. Pandiani (sí, o día despois de elimina-lo Depor osaba ir ó cine...) dormitou na primeira pero na segunda non perdía detalle.
Hoxe toca traballar de novo (alo menos esta finde libro o sábado). A noite comezou movidita pero agora xa está controlada. Hai un ratiño o móbil trouxo un sms de V. que me reenviaba un sms antigo meu. Anda que no me rin! Sí que foi moi guay aquela noite de confidencias "adolescentes" na súa habitación... Cómo se bota a faltar na casa!

Unha finde apetitosa

2006-03-14T02:18:00.001+01:00

Foi esta unha finde relativamente tranquila.
O venres fomos cear a un chino en Glories e logo quedei con N. É un gusto atoparse cos amigos do cole. Podemos pasar tempo e tempo sen vernos, e o día que nos atopamos falar e falar. Fixemos o repaso habitual dos compis (tamén falamos de vós, A. e T.) e de por onde nos levan os nosos pasos. Os dous lonxe da Coruña, pero sen alonxarnos demasiado. Achegámonos ata Luz de Gas, onde estaba a actuar Mónica Green (a cantante da banda de Buenafuente).
O sábado baixamos á tardiña a dar un paseo pola praia de Badalona. O reencontro co "lugar maldito" no vran de F. Recordei a primeira idea que tiven de Badalona a través das cartas de L. E recordei que, 3 anos despois de chegar a estas terras, todavía sigo sen atopala. Borrouse o seu rastro do mapa. Ca ilusión que me faría coñecela... Logo tocou ir a traballar.
E o domingo baixamos pola tarde a dar un deses marabillosos paseos polo barrio gótico. As nosas pisadas leváronnos logo pola zona do Maremagnum e despois ata o Born (pasando abraiados ante ese tremendo iate amarrado no porto, o Ilona. Só uns 100 millóns de euriños de nada...).
Seguramente foi ese paseo o que nos abriu o apetito e fíxonos entrar no Txirimiri da rúa Princesa. E non puido ser millor a elección. Comezamos, cautos, cuns pinchos e unhas copas de Rioxa. Pero as nosas papilas abríronse de tal maneira ós sabores que terminaron caendo un prato de gulas ó axillo e unha hamburguesa con queixo feita de maneira "artesanal". Todo estaba de vicio.
Seguramente foi por eso que hoxe tentamos experimentar ca gastronomía e terminamos facendo unhas troitas con bacon e guisantes sobre unha base de receta Arguiñana modificada por nós. E ben ricas que estaban sí señor!

Maniotas

2006-03-10T06:01:00.000+01:00

Dende logo que unha xa non ten idade para facer as loucuras dos días pasados. Dóeme todo o corpo e non podo ca alma. Qué maniotas mi madriña! Pero continua a movida, hoxe quedarei con N. que veu da Coruña á Alimentaria e haberá que sair un pouquiño de festa por aí. De perdidos ó río...

Esquiando por Andorra

2006-03-09T04:06:00.000+01:00

Quen me ía dicir a min hai un mes que me ía a converter nun as do esquí? Se ata son quen de baixar pistas azuis eu soíña!!!
Había que rentabiliza-la compra do material e o gusaniño picárame na escapada francesa, así que cando F. me propuso voltar a esquiar coma presente de aniversario non fun quen de negarme.
Desta decidimos quedar en Andorra e pillámo-los forfaits para Vallnord. Cambiamos de hotel e collimos un en principio máis barato que o do outro día e que rematou sendo mellor. As vistas dos cumios nevados dende a xanela abuhardillada da habitación non tiñan prezo!
A estación tampoco tiña nada que ver ca de Porte. Dálle mil voltas. Os accesos, as instalacións, as pistas...
O martes fomos cear (tras un laaargo baño de espuma de 4711) ó Refugi Alpí para celebra-lo aniversario e soprei as veliñas e pedín o desexo (como non?), aínda que non nunha tarta senon sobre un xeado de chocolate.
A resaca destes tres días agora machaca o meu corpo. O de durmir 12 horas en 3 días non debe ser bo. O luns enganchei ó saír de traballar, as noites de luns e martes foron cortas, e na volta engancho co traballo. Doéme todo e aínda por riba teño a cara a cores, aquí vermello, aquí branco, aquí vermello... Pero pese ó cansanzo pagou a pena, abofé que sí. E haberá que voltar cedo, non?

Return

2006-03-04T04:16:00.000+01:00

Qué difícil é a volta ó traballo despois dunhas vacacións!! Qué costa arriba se me está a facer esta noite...
Mil e pico quilómetros baixo as rodas do coche, once horas atravesando España de punta a punta, un par de sonecas e chegada á casa (ou a miña casa é a que deixei en Coruña?) con cuestionamentos de futuro incluidos. Semella cada vez máis perto a fin desta etapa barcelonesa, pero por veces non o teño tan claro. 3 anos e medio é moito tempo para que a decisión sexa sinxela...

Entroido na Coruña

2006-02-28T18:12:00.000+01:00

Desfixen a mochila, durmin, traballei, fixen a maleta e ala, outra vez en ruta! Saimos o venres á mañanciña e no medio doutro temporal (hooome claro!) rumbo á casa.
Desta vez, para evitarnos os camións e a neve por Burgos decidimos ir por Madrid. Tivemos tempo a padecer os atascos da M-45, 50, 40,..., as grúas, os centros comerciais un quilómetro sí e o outro tamén,... Pero bueno, xa hubo quen falou desto hai pouco.
Fixemos unha paradiña para comer no Escorial (qué rico ese bocata de chourizo no ilustre chan que albergou as pisadas do máis selecto deste país na voda da filla de Aznar...) e tentamos entrar no Valle dos Caídos, pero ó decatarnos que había que pagar liscamos de aló.
Logo tiramos por Guadarrama e tomamos un colacao quentiño no Porto do León, nun asador onde había unhas vistas sobre Madrid e a serra chea de neve tremendas.
Pero para neve a que nos colleu ó chegar a Valcarce. Madreee, eso sí que eran folerpas!!! Qué difícil conducir así...
Ó final chegamos xa de noite á Coruña e só fun quen de deixar a maleta tirada e ir para cama.
E estes foron uns dias básicamente de relax, de comer (orellas, laconada, pescadiño...) e durmir ben. Pouca troula, pero tampoco mo pedía o corpo a verdade.
Hoxe fun ver a exposición de carteis de guerra do Kiosko Afonso. Sempre me gustou a cartelería. Dende a do día a día que puiden ver na Habana, ata a propaganda soviética da Tate en Londres, ou os clásicos da República e o galeguismo. A exposición está moi ben, algúns dos carteis son verdaderas obras de arte.

Falei con V. que estaba no Prat despois duns días de voltar á vida barcelonesa. Falou do reencontro coa xente, coa casiña, ata co Hipercor!! Non son quen de imaxinarme na mesma situación. O día que marche dalí vai a ser moi moi difícil...

Na neve

2006-02-28T16:40:00.000+01:00

Marchamos na procura da neve o luns a primeira horiña, nada máis sair de traballar. O traxecto xa caseque o temos coñecido así que non houbo maior problema que un lixeiro mareo estomacal nas curvas da Molina.
A neve acompañounos xa dende perto de Vic e foi a máis conforme iamos achegándonos ós Pirineos. Cruzamos a Francia por Bourg-Madame e alquilamo-lo material no Loc Lavalle onde nos atendeu o dependente máis amable que vin en moito tempo. Cos snowblade e as botas fomos para Porte-Puymorens dispostos a aproveita-lo día de esquí que tiñamos por diante.
Caídas de cú houbo un bo lote delas, pero fun quen de empregar o telearrastre e os telesillas e de manterme sobre os esquís. Que non está mal para ser a primeira vez...

Baixamos para Andorra a deixar as cousas no hotel e fomos para Caldea que tiñamos a reserva das entradas nocturnas.
Qué relax mi madriña!!! Veña a probar jacuzzis con chorros para as pernas, as costas, o cuello,... piscinas de auga fría e de auga quente, saunas,... Desestresante ó máximo! O mellor: ese jacuzzi exterior sentindo o frío da noite na cara e a calor da auga burbulleando no corpo... Ummmm... Se alguén quere regalarme un deses polo meu aniversario xa sabe...

Día e medio sen deitarme, sesión de esquí, sesión de balneario. Esa noite foi tirarme na cama e durmir coma un anxeliño...
Á mañá espertamos cedo, recollimos e tiramos de novo para Francia a aproveitar outro día na estación. Todo foi ben ata que aparecimos no medio dunha pista negra e chegou o bloqueo. Menos mal que fun co monitor que máis pacienciña ten, que calquera outro me deixa alí tirada no medio dos Pirineos...
Cando pechou a estación voltamos por Andorra e terminamos no Punt de Trobada, mercando souvenirs tecnolóxicos e rindo da sección de decoración.
Chegamos xa de noite a Bcn, a tempo de ve-lo segundo capítulo de House e co corpo mortiño pero xa pensando na próxima...

Saturday night fever (en urxencias)

2006-02-19T04:37:00.000+01:00

Quedanme catro horiñas para iren a durmir e estou morta... Non deixan de chegar comas etílicos e agresións ben cargadiñas de alcol. Que pena mi madriña...
Na mani moi ben, unha cantidade de xente enorme (lonxe das do non á guerra e o nunca máis, eso sí), un mar de senyeras ondeando,... Coincidimos con S. e con L. e X., dous rapaces xeógrafos (xa é ben difícil atoparense dous xeógrafos sí señor!) que están a traballar en Bcn.

Na foto non se ve, pero nese mar de vermello e amarelo luciron tamén as cores da nosa bandeira. Algún día sacaremos a pasear aló con orgullo a nosa condición de galegos? Cousas destas son as que me fan envexar ós cataláns...
E o luns marcho para Pirineos. En principio collimo-lo hotel en Andorra e temos pensado esquiar en Porte-Puymorens.
De paso xa pillei un par de entradiñas nocturnas para relax total en Caldea. Só teño que pensar neses jacuzzi, saunas, baños romanos,... para desexar que chegue o luns canto antes!!

Som una nacio i tenim el dret de decidir

2006-02-17T13:55:00.001+01:00

Mañá ás 17 h. sairá da Plaza de Espanya a manifestación "Som una nacio i tenim el dret de decidir". O seu obxectivo é expresar de xeito colectivo que o pobo catalán, como calquera outro, ten o dereito de decidir sobre o seu propio futuro sen interferencias doutras nacións. A Plataforma non se posiciona nin a favor nin en contra de ningunha proposta de texto estatutario.
A xente do Espazo Galego quedou na cantonada de Tarragona/Pz. Espanya (G. Via). Vémonos?

Adiviña

2006-02-17T13:35:00.000+01:00

Vendo as compras que fixen onte adiviñan vostedes a onde marcho para a semán?

Ravalejando

2006-02-16T14:40:00.000+01:00

Onte quedei con M. antes de que voltara para Galiza. Quedamos onda sempre, no lugar habitual: na porta da FNAC na Praza de Catalunya. Alí estaba cando cheguei. Saudámonos, xireime e... aquela non era L? O outro día T. me dixo que L. estaba en Bcn polo do concerto de Depeche Mode e bromeamos un rato co de atoparnos. Pois fora bromas, alí mesmo, no centro da cidade fomos atoparnos. Se é que Bcn é coma unha aldeíña!! (ó voltar á casa tamén atopeime a C. no metro. Tralas excusas de rigor por non chamala quedei pra facer algo con ela un día de estos. Caerá a breva desta vez?).
Despois da sorpresa e o intercambio de novas nós tiramos para o Raval. Rematamos no Iposa arranxando o mundo e planificando futuros proxectos na terra. Cantas cousiñas por facer!!!

Outra finde productiva

2006-02-13T12:17:00.001+01:00

O sábado fixemos en casa unha cea con motivo do regreso de M. a Barcelona. Nun principio ía ser unha cousa pequena, pero foise liando liando a historia e acabamos sendo unhas dez persoas. O salón estaba retomando os recordos daquelas famosas festas dos primeiros anos nesta cidade. Picoteo por aquí, conversa por alá, o tempo foi fuxindo e chegou a madrugada entre risos, lembranzas e promesas de futuros encontros. (Notei a túa falta petarda!)
J. me trouxo o regalo que cagou o Tió en Nadal: Tokio Blues de Murakami. Ten boa pinta a historia...
Falei con JC e J, que hoxe marchan de novo para Bos Aires. Semella que non viron as cousas moi claras en Galiza para instalarse por aló. Haberá que voltar a facerlles unha visita á Arxentina entón...
E o domingo acordei tarde coa resaca da festa e baixei merca-lo xornal. (Por certo, que non sei que acontece coa distribuidora do Pais en Bcn que non é esta a primeira vez que teño que recorre-lo barrio enteiro para conseguilo). E mentras almorzabamos aí ás 12 e eu miraba as actividades que había pola festa da Santa Eulàlia planificando unha tranquila tarde dominguera, F. pronunciou as palabras máxicas: ¿vamos a Vic ou a Girona? E xa que a min non se me pode tentar con estas cousas apunteime no momento, pero sendo prudente optei por Vic que ó cabo é máis perto.
E aló fomos. E pode que Vic estea máis perto pero acabamos facendo quilómetros de máis. Chegamos e pasamos Vic (por certo petarda que atravesamos a Farga de Bebié, mítico lugar que quedará apuntado na miña biografía polos siglos dos siglos. Jajajaja), seguimos ata as estacións de esquí de La Molina e Masella, continuamos ata Puigcerdá, pasamos a Francia, recorrimo-la fronteira pirenaica, entramos por Andorra e voltamos para casa baixando pola Seu d'Urgell. 3 países nunha tarde non está mal non?
Voltaron as ganas de iren a esquiar (o faremos, fijo!). Pero vendo estas paisaxes a quen non lle veñen as ganas...

Paquiño no Vaticano!

2006-02-10T06:57:00.000+01:00

Facendo un pouco de tempo a ver se da pasado esta última hora e podo marchar dunha vez á casa decido mirar de novo os xornais. E de súpeto, a portada da Voz consegue borrar a sombra do sono que me acechaba. Eso sí son boas novas para comezar o día (ou para rematalo, según se mire). Hoxe sí que teñen excusa os croissants de chiculate branco e negro que penso mercar o sairen do hospital. Pena de non ser hora de abriren unha botelliña de cava para celebralo...
Que apanden no Vaticano con él e nos deixen ós da "Curuña" tranquilitos!!!
Adeus Fraga, adeus Paco,... quen será o seguinte??

Líos coas horas

2006-02-06T07:14:00.000+01:00

Despois da bronca de onte á noite no traballo polo reconto de horas, hoxe chegou a xefa de boas para recoñecer que -efectivamente- debenme días libres e que poderei pillalos no Entroido. Non podía ser doutra maneira. Pensaba collelos de todas, todas.
Co fácil que ten que ser ter contentos ós traballadores... Precisamente onte antes de entrar no hospital leía a entrevista a Ildefonso Hernández que fan no EPS. Entre opinións moi próximas á miña no que se refire á sanidade, o presidente da Sociedad Española de Epidemiología di: "En el ámbito laboral, por ejemplo, vemos que detrás de un dolor de espalda o una crisis de ansiedad hay muchas veces un contrato basura. Hay una clara relación entre empleo y salud mental, y se ha demostrado que las personas con un empleo precario o temporal tienen incluso peor salud mental que los que están en paro". Exemplos claros de estos puiden velos fai pouquiño perto...
O mércores chegan M. e B. a pasar uns días en Bcn. E o sábado fará o propio M. Comeza xa a temporada de visitas no Hostal Galego!!

De volta e no teatro

2006-02-03T13:39:00.000+01:00

Tras certos problemiñas co blogger podo por fin actualiza-lo blog. A ver, que era o que tiña que contar...
Voltamos de Galiza o luns e en medio do temporal que daba os seus últimos coletazos non se nos ocurríu outra cousa que facer un periplo automobilistico polo norte. Saimos dunha Coruña soleada sobre as 11 da mañá e xa na autovía antes de chegaren a Lugo apareceu a neve, que non nos deixou ata ben adiante. Paramos no Cebreiro onde desfrutamos dunhas vistas de excepción. Facía ben tempo que tiña ganas de iren aló e o pobiño encantoume. Tras unhas culadas (estaba claro que as botas imitación-Ugg made in Oxford Street, London por 10 euros non eran o máis adoitado para a neve...) e un colacao quente seguimo-la viaxe.
Fomos deixando atrás Galiza, León e cando estabamos en Burgos (tralo avituallamento de rigor de Donuts de chocolate) decidimos cambia-lo rumbo e, en lugar de tirar cara Logroño, seguir ata Vitoria. Xa que estábamos, non?
Chegamos a Vitoria á tardiña, dimos un paseíño polo casco vello e tomamoslle outro colacao nun café coa estética nacionalista. Lectura do Gara mediante, saimos cara Pamplona e dalí rumbo Huesca, pasando por Jaca. Mi madriña, non habia un alma na estrada en centos de quilómetros. A escuridade total ó noso rredor. Un banco de néboa que apareceu de súpeto fixo que duplicaramos o tempo que nos levou recorrer aquelo. Logo Lleida onde comezou a chuvia, o ataque das plumas do camión de galiñas e as 3 e pico da mañán en casiña. Mortos sí, pero... para cando a próxima?
E esta semán foi un pouco de readaptación á grande cidade, ó curre,...
Onte fomos a ver "Ultimas palabras de Copito de Nieve" a obra de teatro de Animalario. Foi na Paloma, onda xa vira a anterior (a da boda de Alejandro e Ana) hai dous anos con JC.
O escenario representa unha xaula dun zoo na que desenrolan a ación tres personaxes: Copito de Nieve (Pedro Casablanc), o gorila negro (Tomás Pozzi) e o cuidador (Gonzalo de Castro). Nesta relación triangular trátanse temas coma a morte (basándose nos textos de Montaigne), a eutanasia (que se nega ós humans, pero se emprega con Copito por "humanidade"), a tortura (alusión directa a Guantánamo), a "superioridade humana", os disfraces da sociedade, a subordinación...
Como dixo Andrós Lima, o director: "Copito de Nieve, Floquet de neu, gorilla, gorilla, nfumu-mgui, el gran mono blanco, el ídolo de los niños se muere y sus últimas palabras son aullidos de vida, sus últimas palabras son para el mamífero dominante: el hombre. Y lo llama mentiroso, lo llama asesino, lo llama torturador. "Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan decir que somos quien somos" casi dice el filósofo-poeta Copito. "ÚLTIMAS PALABRAS DE COPITO DE NIEVE", no es sino una metáfora del hombre mismo y de la sociedad en que vivimos, encerrados y en nuestra mediocridad adormilados. Pero Copito sabe que el hombre al igual que el mono todavía es un animal salvaje que puede reírse de sí y del mundo que puede gritar no me da la gana y que puede morir como le da la gana"
Destacaría, por riba de todo, o traballo que fan os dous actores que representan ós gorilas ca magnífica gama de xestos e posturas.

Por certo, o das manías que "tan amigablemente" me encasquetaron F. Míguez e V. Aí van algunhas das miñas:
1ª. Odio as luces de stand-by dos aparatos eléctricos acesas cando non se usan. Polo que sempre vou apagando e desenchufando os aparatos. No hospital teño a uns cantos fartos de encenderen o proxector das Rx, o destructor de documentos, as luces dos boxes que non se empregan...
2ª. Son a fan nº 1 da salsa de tomate. JC dicía que a botaba en toda a comida, fora cal fora. E razón non lle faltaba...
3ª. Non soporto os pratos enriba da mesa ó terminaren de comer nin o fregadoiro cheo por moito tempo. Verdade F.?
4ª. Me molesta especialmente a xente que grita, a que se rí dos seus propios chistes sen gracia, a que non para de falar nin anque lle cortes a língua...
5ª. E a máis rara de todas: no verán adoito contar os dedos dos pés das persoas que levan sandalias para ver se atopo a algún polidactílico. Sí, xa sei que son rariña...

A las Madres de Mayo

2006-01-28T18:55:00.000+01:00

Navegando pola rede nesta chuviosa tarde de sábado, atopo en vieiros o apunte da derradeira "marcha de la resistencia" de las Madres de Mayo. En realidade é a derradeira da liña de Hebe e non da liña fundadora (tempos raros estes nos que ata os símbolos de unión se desmembran...). Pero a notícia tráeme a imaxe vivida hai uns meses en Bos Aires, aquela tarde de xoves tan emocionante na Praza de Maio...
A chegada ó poder da esquerda (Lula, Kirchner, Bachelet, Evo Morales...) fixo toma-la decisión, coma dixeron no descurso: "Estamos obteniendo revoluciones por el voto democrático en toda Sudamérica sin derramar sangre, pero sobre la sangre derramada por miles y millones".
No descurso Hebe tamén afirmou que “El enemigo no está más en la Casa de Gobierno, el enemigo habita en las multinacionales”. E razón non lle falta.
Fai máis de 35 anos que xa Galeano falaba disto en "Las venas abiertas de América Latina": "La división internacional del trabajo consiste en que unos países se especializan en ganar y otros en perder. Nuestra comarca del mundo, que hoy llamamos América Latina, fue precoz: se especializó en perder desde los remotos tiempos en que lo europeos del Renacimiento se abalanzaron a través del mar y le hundieron los dientes en la garganta. Pasaron los siglos y América Latina perfeccionó sus funciones...".
A nova xúntase na miña cabeza con cachiños de conversas mantidos estes días (hipotecas, subcontratas no Sector Público, deslocalización, precariedade...) e con informacións varias leidas en diversas fontes (a urbanización das costas galegas, a editorial do chango, a saída da caverna de tejero...).
Non hai coma un sábado coma o de hoxe para darlle voltas á cabeciña...
PD: Alomenos algo semella estar a cambiar na TVG. Hoxe vin o programa "Miraxes" no que xa só o look dos presentadores agoiraba algo diferente ó dos últimos anos. E non estivo mal. Xa era hora...

Unha finde na casa (2)

2006-01-28T14:15:00.000+01:00

Pois sí, xa sei que só fai un mes da anterior pero así son as cousas... O que pode a morriña! (E tamén o feito de que as patatas de Bergantiños comezaban a escasear da despensa e o pan do conxelador...). O feito é que estamos de novo na casa.
Nin unha ola de frío polar nin a correa de distribución a piques de rachar puideron quitarnos a idea da cabeciña. Así que o xoves á tardiña saiamos de Sant Andreu de la Barca rumbo á terriña. Nin o feixe de camións que ocupaban a estrada, nin a neve que comezaba a caer en burgos, nin a procura do pobo de A. en Logroño, nin as cadeas de radio místicas (bendito mp3 neses intres sen cobertura!), nin un cocho vagando polo medio da autovía... puideron desanimarnos. Qué cousiña se remove por dentro ó chegaren ó Cebreiro e velo carteliño de que xa entras en Galiza...
Chegamos, pois, de madrugada mortos de sono por non teren durmido en cáseque dous días así que a camiña nos recibiu cos brazos abertos.
Onte foi día de reencontros, rollo familiar e cafeciño no Universal pola tarde. A petarda contandome as novas do traballo e da vida lucense (non sabes o que me aleda que esteas tan ben, aínda que se che bota moito a faltar en Bcn!), B. poñéndonos dos nervos coa súa marcha a Copenhague tan "ben planificada", R. enganchándome ó 50x15 do móbil (edición famosos aínda por riba! mooooola!!) namentras comentaba con C. as características da súa nova "mansión" na Coru (xa veredes que guay a independencia...). Pero non tiña ganas de sair de festa e deixei de chamar a M. como quedara o día anterior. Sí V., estou un pouquiño antisocial, será o tempo...
Hoxe atopeime co mail de T. que traía de regalo a apertura dun blog e o encargo de faceren a dichosa lista de manías. Eu que pensara escaquearme dela cando ma mandaches ti petarda... Pois vai a ser que non. Que o mundo está ansioso de coñecer as miñas manías! Prometo pensar nelas esta finde e poñelas para a semán entón. Poderes atura-la espera?
Pois nada, irei comer logo e quedar para pola tarde. Mañá queda reservado para JC e J. E o luns, de volta para Bcn!

Tour belga

2006-01-17T02:38:00.000+01:00

Despois de dezanove horas de sono reparador, reposta xa do tute da finde podo facerme unha idea global de todo o acontecido. Menuda escapadiña máis comprimida en tempo e chea de cousas que lembrar...
O sábado saimos as 5.30 da casa e dirixímonos a Girona, non sin antes ter que arranca-lo coche mediante a coñecida "arte do empuxe". Non hai coma empeza-lo dia facendo exercicio!
Chegamos ó aeroporto (cada día con máis pinta de aeroporto, semella que o auxe de Ryanair estalle facendo moito ben), facturamos, almorzamos e embarcamos cara Bruselas. A viaxe sen problemas.
Chegamos a Charleroi sobre as 10.30. Tiñamos que recolle-lo coche de alquiler no pobo, pero a sorte quixo que atoparamos a un tipo da compañía por alí que nos conseguiu un Astra dende o mesmo aeroporto.
Metímonos na autoestrada cara Gant. Menuda rede de comunicacións"! Autoestradas gratis e rectas rectas. Tira cara adiante e dalle forza ó motor.
Gant precioso. Esas rúas cheas de casiñas a cada cual máis bonita, a fortaleza, as igrexas,...
Logo tiramos cara á costa e chegamos a Oostende, en pleno Mar do Norte. Fixemos un cafeciño (se aquelo podería recibir ese nome...) na cafetería da fin do dique, canda o faro. Praia, semellanzas co Orzán e moito, moito frío.
Voltamos cara Brujas, outra preciosidade. Todo tan cuidadiño, as rúas, os canais, as casas,... Qué encanto meu deus! Canto temos que aprender aínda...

E despois a Bruselas. Deixámonos ver polo hotel e logo marchamos a coñece-la cidade de noite. O Manneken-Pis, a Praza Maior, o barrio antigo, as sedes oficiais... Fomos para cama ás tantas depois de non sei canto tempo detrás do maldito metro (cantos 55 pasaron antes do noso????).
O domingo tamén madrugamos e despois de dar boa conta do buffet libre do hotel marchamos a coñecer Bruselas de día. Asombro diante da sede europea, paseíño polo centro, mercamos chocolate, fotos co Tintín, visita ó Atomium,... e rapidiño cara Charleroi que xa ía ser hora de colle-lo avión.
Aterramos en Girona chovendo, polo que descartamos dar unha volta pola cidade e decidimos tirar cara Bcn, non sen antes ter que empurrar de novo o coche no parking e logo nunha gasolineira...
A fin de contas, unha finde moi intensa, que pagou moito a pena. A vindeira será Roma. Ou Amsterdam. Ou Estocolmo. Ou onde máis era F.?
Bueno, un máis para a colección:

Sprint final

2006-01-13T06:23:00.000+01:00

A piques de terminaren esta noite de tolos, que comezou coa chegada ó sprint dun bebiño que caseque non ventilaba. Incríble o caos e, ó mesmo tempo, a organización coa que traballamos. Para seren un hospital de adultos, sen preparación nen material para nenos, reaccionamos de xeito rápido e eficaz. Un 10 para os meus compis desta noite, claro que sí!
Agora a durmir un pouquiño e logo a preparar todo para a viaxe. Haberá que deixar listas as mochilas que o sábado tocará madrugón. E teño que chamar tamén para alquila-lo coche. Brujas, Gante e Bruselas agardan por nós!
Mentras na Voz seguen ca teima do "A tu salud" de Cruz Vermella...

Marcho a Bruselas!

2006-01-08T03:20:00.000+01:00

Caseque recén desfeitas as maletas e xa pensando na vindeira escapada... Será en menos dunha semán que irei pasa-la finde a Bruselas. Ventaxas das low-cost.
Marchamos o sábado a primeira horiña dende Girona con Ryanair e voltaremos o domingo á tardiña. Ala, a pasar frío!! (a previsión é de que o sábado neve en Bruselas...).
Así que estes días tampoco teño moito máis no que pensar. Durmir, traballo, durmir, traballo, durmir, traballo. Qué vida máis amena a do currante!

Únha finde na casa

2006-01-04T04:25:00.000+01:00

Bueno, foi bonito mentras durou... Xa estamos de novo por terras catalanas, aínda con jet-lag pola viaxe en coche atravesando toda España.
Revisemos o feito.
Marchei para aló o venres, e no aeroporto atopeime con H. que ía dende Andorra ata Burela para pasa-la fin de ano con Ch. Pasou rápido o tempo de espera polo avión (saímos con retraso, claro) con tanto cotillear.
Chegada, visita ós avós, nécoras de xantar, café con F. ("un café con leite", "con leche?". Rivas tiña razón, outra vez...), tequeño con V. en María Pita.
Á noite fomos celebra-lo aniversario de M. Fixemos cea na "Roda" da rúa Troncoso. Mogollón de xente e mogollón de comida. Logo marcharon para "A Repichoca", pero eu xa non podía máis despois de máis de un día sen durmir.
O sábado espertei tarde, xantamos besugo e quedei con F. para levarlle as cousas a V. Logo marchamos con P. e I. a tomar un café en "El Delicias". Despois recorrido polo centro comercial e o Corte Inglés na procura dunha camiseta de algodón blanca (e non a atopamos...).
Tomamos as uvas na casa e o terminaren baixei ata a dos avós a facer a primeira copichuela. Dinlle os regaliños a L. e estivemos todos alí falando un ratiño.
B. e M. achegáronme ata a Praza de Pontevedra e dalí fun ata o Iceland Bar, onde estaban V., R., B. e C.

Alí bailamos os éxitos recopilados pola R. (Raphael, Alaska, Camilo Sexto,...) e logo marchamos cara Monte Alto. O Patachín a tope, o Inox cobrando entrada ("igual os compensa..."),... Ó final metímonos no "Desquite" onde unha enorme proxección de Pippi Calzaslargas ocupaba a parede toda.
Estando alí chamou M. Quedei con él e marchei correndo para o Canal Street. Alí estaba con N. e M. Atopamos a C., anos sen vela, caseque dende rematamos 8º de EXB. Puxémonos ó día das nosas vidas e falamos de tentar reunirnos todos para facer unha cea.
Dalí marchamos cara ó Orzán, onde nos atopamos cos nenos. Para non perde-lo costume fomos ata os Elefantes. O tempo semellaba parado dende hai uns anos. O único cambio, a música. Agora puxeron todo latino "pasión gavilanero", unha bazofia.
Logo achegámonos ó Tatraplan, agora no Paseo, para ver a P. e coñece-la súa noiva.
Durei pouco alí e marchei con M. ata ó Sex Machine, subímonos ata a tarima do fondo e tentamos bailar un pouquichiño, pero as miñas pernas xa non respondían moi ben (malditos taconazos...). Saimos e falei un pouco con N. e despois marchei para casa que xa estaba mortiña.
O día de ano novo espertei para xantar (sopiña e lacón con grelos) e logo baixei a dar unha volta con T. e J. Na Bottega se uniu M. (Por certo, coñecín o "famoso centro de ocio do porto". Qué triste!).
Despois quedei con F. e fomos cear "A Roda". Menuda comilona nos metimos! Ración de navallas, de tortilla e de zorza. Manda carallo! Semellaba que estabamos a almacear reservas para o retorno a Bcn. Un cafeciño no Dublín axudou a baixa-la enchenta.
E o luns pasou entre despedidas, maletas e xestións varias. A media tarde pasou a recollerme o chófer e emprendimos camiño cara Bcn, tiñamos só mil e pico quilómetros por diante. Fixemos paradiña en Coirós para saudar a JC e J. recén aterrados de Bos Aires (trouxeron o doce de leite! qué rico...) e logo estrada e estrada...

But don't worry...

2005-12-29T23:50:00.000+01:00

Menudo diíña o de hoxe. Durmín a estonas con pesadelos e cos ruidos dos camións na rúa (que farían toda a mañá dando a lata?), acordei tarde, queimouse o xantar, a impresora fixo das súas, fixen a maleta ás presas (seguro que deixei algo importante...), rachei a peceira de Axé (pobriño, polo menos él salvouse dunha morte segura descendendo polo desagüe...), caseque me atropella unha bicicleta asasina, marchou o metro diante do meu nariz, cheguei tarde ó traballo, está de guardia o equipo médico que me cae mal... Pero Louis Armstrong leva todo o día cantando na miña cabeciña así que "Don't worry... be happy!". Nestes momentos quedan exactamente doce horas e media para aterrar (se non hai retrasos polo medio) en Alvedro. Así que calquera cousa que me poda pasar dame exactamente o mesmo, non vai poder borrar o sorriso da miña cara!
Falei con F. dende San Lázaro, no medio e medio do partido da selección. Estrea con victoria, claro que sí!

Fun fun fun...

2005-12-26T06:31:00.000+01:00

Pasou Noiteboa, pasou Nadal e estamos xa no San Estevo, unha data moi celebrada aquí en Catalunya. Pasar pasaron aínda que non semellaron moita festa. Toda a finde metida en Urxencias é o que ten. Menos mal que só me queda unha noite. Logo mércores e xoves, e ala, vacacións!
Polo menos fixemos unhas boas ceas e rímonos un rato. E qué rico o turrón Nocilla!!! Ummmm....
Polo demáis pouca novidade. Noticias da xente dende toda a xeografía: S. dende Zaragoza, A. dende Logroño, G. dende Madrid, H. dende Londres, D. dende Sto. Domingo, J.C. e J. dende Bos Aires, os compis da Galiza e os de Barcelona,... Anda que non gañan cartos as operadoras de móbiles nestes días!
N. marchou xa para Madrid e levou con ela os novos episodios dos 4400 recén baixados do Emule. Xa me tarda velos!

De cea

2005-12-24T03:12:00.000+01:00

Son as 3 da mañán e semella que quedou urxencias tranquila, menos mal porque menuda entradiña que tivemos... Veña a chegar ambulancias e veña para arriba e para abaixo. E ademáis coa dor de pernas que teño! Si é que xa non está unha para sair ata as tantas... Onte foi a cea do turno de noite e foi ben larga a festa.
Primero ceamos na Masia del Rocxi en Pl. Sants: marisquito, embutido, caracois (primeira vez que os probo), pa amb tomaquet, croquetas, bacalao y mousse de chocolate. Mu rico todo. A Mari repartiu os regalos do "amigo invisible" metida no seu papel de Carmen Sevilla. Desta vez tocoume o libro de "Eragón" e un marco de fotos.
Aproveitamos tamén para facerlle a despedida a M. Qué peniña! M. foi a primeira en aturarme cando vin parar aquí, a que me axudou a situarme, a que estivo comigo ríndose cando o Osorio me estaba a suturar a ferida aquí en Urxencias,... Cando lle estaba a dar os dous bicos díxome á orella: "Xa verás tí cando marches o que vas botar de menos a Cruz Vermella..." Uf, só de pensalo...
E logo coma tiñamos pases marchamos a metade de nós para o Sugar Club en el World Trade Center. Qué risas e qué de bailes. O ambiente moi pijillo e a música un pouco rallante pero o sitio moi chulo. Chegábamos nós para face-la festa.
Sobre as tres e media voltamos a dividirnos. Uns cuantos marcharon para casa e os máis festeiros fomos para o Get Back de Aribau. Cheguei á casiña ás tantas...

A piques de marchar para casa

2005-12-21T05:44:00.000+01:00

Outra noite no hospital, en contas de estaren a ver o derradeiro Supermartes da historia (adeus Superpiñeiro e adeus Atilano!) a través de Internet paso as doce horas encerrada en Urxencias. Fai un ratiño que quedou esto tranquilo, pero menuda primeira parte da noite...
Sinto decepcionarte Frikireichel pero vai ser que ten razón a petarda. Esta última semán non foi moi productiva. E a que queda para fin de ano o será aínda menos porque traballo caseque tódalas noites, entre as que me tocan por turno e as que pedín facer de máis pouco tempo quedará libre.
Polo menos o xoves teño a cea do curre e logo fiestuki! Que me regalará o meu amigo invisible???
Falando de regalos aínda me quedan a metade deles por mercar. Baixei o luns e foi un completo desastre consumista, en cada tenda que entraba mercaba algo para alguén e de paso algún caprichiño para min. Uf! Que si o conxunto de Mafalda en Oysho, que si unha camiseta en h&m,... Non teño remedio!
Sempre queda a esperanza de que mañá me toque a lotería e mande todo a facer puñetas e marche de viaxe cara a Nova Celandia ou máis lonxe...

Fin de ano en casa!

2005-12-16T04:14:00.000+01:00

Fai un ratiño acaban de darme a boa nova: libro o 2! Así que non hai problema e poderei pasa-la fin de ano na Coru. Que ben!!! Só faltaba que non mo deran libre despois de tódalas horas que me deben, pero como as cousas funcionan como funcionan... Tanto ten, o caso é que irei do 30 ó 2. Sairei de traballar o venres pola mañán e irei direitiña para o aeroporto e nunha horiña e pico por fin na terra. Xa hai ganas, xa.
Onte recibin mail de A. Falamos o outro día por teléfono pero o mail foi especial. Nel me recordaba antigas aventuras adolescentes (o do barco foi boísimo!), o que me levou a enlazar con outros recordos daquela época montegrandina. Dende logo foi unha boa época aquela e eu tamén repetiría todo o feito sin pensalo... E polo que di teu pai A. no problem, aquí estou eu para desmentilo! (cantos anos xa? caseque 20 que nos coñecemos non?? E aínda nos aturamos... que xa ten mérito...).
Mañá veñen á casa A. e a súa sobriña. S. xa atopou piso en Gràcia e abandonounos por segunda vez (snif snif! okupas así da gusto te-las perto! E aínda por riba deixando regaliños...).
Esta semana non foi moi movida en canto a vida social. E a pouca que tivemos apenas lle fixemos caso. O martes veu por casa S. (que por certo, sí que coñecía a F. Si é que Carballo é un puebliño...) a recolle-la TV que lles regalamos a M. e as do seu piso. Pois á pobriña nin lle fixemos caso. Estabamos os tres enganchados ós 4400, tirados no sofá e tapadiños coa manta tan panchos que o único que queriamos era que marcharan as visitas... Qué ermitaños meu deus!
E a finde preséntase máis ou menos semellante. Mañá á tarde teño a segunda parte do exame de português (a primeira fixena hoxe e non hai queixa) e logo quedarei con F. para iren mercar algún regaliño. Non teño nin idea de qué comprar. Sobre todo o regalo do "amigo invisible" aquí no hospital (témo-la cea o vindeiro xoves). O sábado traballo e o domingo tocará relax para coller folgos para a semán. E en nada as festas...

Xóvenes e alternativas

2005-12-09T17:02:00.000+01:00

Non deixan de insistir nos últimos días na Voz en falar dos xóvenes e do botellón. Semella que é o tema comodín por excelencia, cando non se sabe de qué falar pois... por qué non facelo do "problema" dos xóvenes? E o verdadeiro problema ven precisamente desta visión dos xóvenes como problema (esto semella un trabalinguas...).
Está claro que faltan alternativas de ocio para os xóvenes, pero a solución non é simple. Un programa deste tipo non se fai en dous días. Nel terán que intervir dende a escola ata os pais. Debe traballarse dende a perspectiva da Administración sí, pero o papel máis importante deben desempeña-lo os propios mozos e mozas. Deben ser eles os que o diseñen e o xestionen, esa é a única maneira de que o fagan seu e sexa efectivo.
Pero o que máis me cabrea de todo é que na edición de hoxe volvan a sacar a relucir aquela primera aproximación que fixemos dende a Cruz. Pasaron cinco anos e non hai vez que o falar dunha noticia relacionada non o saquen a relucir... E me cabrea porque xa daquela non informaran debidamente de como fora a cousa e me cabrea máis aínda porque hurgando unha e outra vez na ferida aínda contribúen máis á falta de alternativas. Cantas veces non escoitaría eu na Cruz despois de presentar algunha idea neste terreo a cantinela "Mira o dano que fixo aquelo de A Tu Salud..." e non sair nada adiante???

Unha boa finde

2005-12-05T16:08:00.000+01:00

Pasou a finde e non foi mala...
O sábado foi o concerto de Ismael. Tiña as entradas dende comezos de xullo e adoecía por iren, pero ó mesmo tempo, tiña un pouco de medo de que me defraudara. Os últimos eran cada vez máis semellantes, máis encorsetados... Pero foi xenial!!
Para empezar o sitio, o Palau da Música Catalana é unha pasada.

E logo o concerto en sí, xenial!! Foron 3 horas cheas de boa música, letras con contido, comentarios punzantes, recordos... Fixo versións de Silvio (Rabo de Nube), de Sabina (Y si amanece por fin) e de León Gieco (Sólo le pido a Dios).
Realmente un dos mellores concertos os que fun do Isma, pagou moito a pena!
Lástima que o perderas V., de seguro houberas recuperado a fe nel!
Ó terminaren acompañamos a P. ata a parada do metro de Urquinaona e nós marchamos dar unha voltiña. Acabamos ceando no McDonalds de Pelai e logo fomos ata o CCCBar onde había unha historia de música brasileira. Mercamo-lo EPS nas Rambles e tivemos que padece-lo N3 ata casa.
O domingo levantámos tarde coa idea de iren ata o MACBA, pero a idea durou cinco minutos, ata que descobrimos que pechaba ás tres da tarde... Fixemo-lo xantar (carne en rollo, nada da pasta e o arroz de tódolos días) e decidimos baixar a pasear un ratiño. Collémo-lo metro ata Arc de Triomf e fomos meténdonos polas rúas pequenas e esquecidas do Born e do Gótico. Qué tranquilidade mi madriña! (Aínda que tamén entramos no barullo para ve-lo Belén do Concello en Sant Jaume). Foi un paseiño moi xeitoso e que abriu a gana. Acabamos ceando no Drapaire unha torrada de sobrasada e unhas racións (bueno, así lles chaman eles...) de croquetas e butifarra.
Voltamos cedo á casa e alquilamos "El Pianista" de Polanski no 24 h. Qué pasada de peli!
Outra noite que nos deitamos ás tantas e hoxe, claro, costou sair da cama... Pero as 11 hs. xa estaba S., puntual coma o cuco, chamando o timbre coas mochilas ó lombo disposta a iniciaren unha nova etapa en Bcn deixando atrás Lugo. E o noso Hostal disposto a recibila, claro!

Isma

2005-12-03T19:12:00.000+01:00

Dúas horiñas e o verei de novo. Xa caseque perdín a conta das veces que o fixen, recorrendo a xeografía galega e agora a catalana tras del (e por uns dias non o vexo en Montevideo e Bos Aires).
A verdade que estou con ganiñas de que saia xa ó escenario aínda que teño que disimular un pouco pois F. non sabe que imos a velo (aínda que creo que se ule algo. De feito, como se lle ocorreu poñe-lo CD precisamente hoxe??? Ummmm raro).
O mellor, que será no Palau. Cas ganas que tiña de entrar aí! E o que me gustan os seus concertos cando os fai en teatros así e se esquece da banda e todo o resto que non sexa a súa guitarra.

Un pouco de posta ó día...

2005-12-01T05:21:00.000+01:00

Non sei para que prometo escribir máis a miudo se logo por unha cousa ou por outra nunca atopo tempo... E agora teño que resumir todo o que pasou dende o 19 novembro e nin sei por onde empezar...
No piso a vida sigue sin V. (petarda o que se che bota a faltar!), F. xa instalado e N. de reencontro amoroso en Exipto. Todo tranquilo.
Neste tempo fun a Madrid e aprobei o do Doutorado. Qué ben! Unha cousa menos a me dar a lata. Os profes tentaron meter presa para comezar ca tese pero antes me tomarei un merecido descanso... E ademáis teño que atopar tutor, que paso de facela ca carca-proPP esa que pensa que os preservativos non son efectivos...

Este luns fun ver a nova de Harry. 2 horas e 45 minutos moi ben aproveitados. É a que máis me prestou de todas, se ben é certo que "El caliz de Fuego" tamén foi o mellor de tódolos libros o meu parecer. A peli é máis oscura, e dame a impresión de que os nenos non se van decatar nen da metade das cousas que propón.
O martes fun con F. ata o Camp Nou a ve-lo partido pola paz que enfrentaba ó Barça coa selección israelí-palestina. Estabamos onda a liña de banda, ó carón do corner, ó ladiño de Ronaldinho, Eto... Antes de comezar actuou David Broza e no intermedio o fixo Jorge Drexler, cousa que non ma esperaba e boa ilusión que me fixo. Tamén andaba por alí Sean Connery que mira que é alto o tipo e ten boa planta para a súa idade... Pagou a pena ter agardado tanto tempo por ve-lo estadio. Agora queda pendente atopar entradas para un partido de Liga de verdade (qué tal o Barça-Depor en marzo??). O malo foi as voltas que tivemos que dar para aparcar ó voltar á casa. O do coche nas cidades...
Hoxe acordamos tarde, comimos e fomos de tendas ó novo Oulet do Heron City. Non ta mal. Vaille dar moita vida ó centro que estaba un pouco mortiño. F. fixo o agosto e saiu cuns pantalóns e unha chaqueta.
E mentras estabamos no Lefties chaman do Hospital para comunicarme que me daban outro contrato de catro meses. Xenial! Tranquilidade ata abril a lo menos e logo xa a puntiño para facer as maletas e regresar...
Esta noite e a de mañá traballo e a finde me toca librar. O sábado témo-lo superplan (que non podo dicir que é sorpresa para F. e non vaia ser que lle de por mirar esto...) e o domingo pode ser que nos acheguemos ó MACBA que a entrada é de balde tódolos domingos de decembro e é unha das cousas polas que viñen a Bcn e dame vergoña dicir tres anos máis tarde que aínda non o pisei...

Cuestión de graus

2005-11-19T11:10:00.000+01:00

Frío ou calor? Algo que nun principio semella tan obxetivo e proporcional a unha escala de valores establecida polos científicos, na realidade transfórmase nunha percepción absolutamente subxetiva. Nós en camiseta no salón e N. que chega envolta en vinte xerseis tiritando, mis peiños que noto a temperatura normal están conxelados para F. a "estufa humana",...
Semella que o inverno xa está chegando a Bcn, aínda que os días continúen cheos desa luz que me namora. Xa apetece abrigarse un pouquiño, poñe-las botas, os chales. Din os pais que por aló aínda non fai frío. Terán algo que ver con eso os nosos bombeiros? E eu aquí na outra punta do mapa perdéndome esos corpazos...

Galeano

2005-11-18T05:05:00.000+01:00

F. acaba de entrar no universo Galeano. Benvido e longa estadia neste recuncho de esperanza!!!

El mundo
Un hombre del pueblo de Neguá, en la costa de Colombia,pudo subir al alto cielo.
A la vuelta, contó. Dijo que había contemplado, desde allá arriba, la vida humana.
Y dijo que somos un mar de fueguitos.
- El mundo es eso . reveló -. Un montón de gente, un mar de fueguitos.
Cada persona brilla con luz propia entre todas las demás.
No hay dos fuegos iguales.
Hay fuegos grandes y fuegos chicos y fuegos de todos los colores.
Hay gente de fuego sereno, que ni se entera del viento, y gente de fuego loco, que llena el aire de chispas.
Algunos fuegos, fuegos bobos, no alumbran ni queman; pero otros arden la vida con tantas ganas que no se puede mirarlos sin parpadear, y quien se acerca, se enciende.
E. Galeano (El Libro de los Abrazos)

Poñendo o blog ó día

2005-11-16T14:52:00.000+01:00

A ver como resumo todo o que aconteceu dende o post anterior. Teño que voltar a escribir cada día porque logo se acumula o choio e non dou...
O principal, V. volta a Galicia. Hai que ver, tanto chorar polas esquinas porque eu me voltaba en verán e á primeira de cambio vai e fai as maletas. Se ó final todos os mariditos son iguais, jejeje. Alégrome mogollón por ti petarda! Non porque marches claro, senón pola oportunidade. É un reto moi importante para o que estás perfectamente capacitada. É tempo xa de poñer en práctica todas esas ideas fabulosas e comezar a cambiar todo eso que non nos gusta e que tantas veces criticamos do mundiño social! E bueno, moitas graciñas por estes dous anos de pacífica convivencia cheos de cousiñas boas. O que se che botará en falta na casa...
Para encher o espacio que deixe V. virá vivir a casa F. Estivemos a piques de coller a un rapaz informático pero "máis vale malo coñecido que bó por coñecer", verdade? Alégrome moito de que veña él e non ter que coller a alguén descoñecido. Aínda que onte fixera só 5 meses de coñecernos "in person" dame a sensación de que fai tempo e tempo. Estes 5 meses estiveron tan cheiños de cousas que semellan 5 anos!
Hai dous domingos fomos ata o CosmoCaixa, o museo da ciencia de Barcelona. Mólame mogollón este museo, sobre todo a parte do Bosque Inundado. Sempre me molaron os museos interativos, e máis dende que traballei na Domus. Logo quedaramos con V., P., I., M. e B. no Pulgas Mix do Convent de Sant Agustí onde actuaba Brazuca Matraca. Wagner Pá fixo un concerto un pouco hip-hop de máis para o meu gusto, pero non estivo mal a cousa.
A finde pasada viñeron F. e M. de Vigo a facer unha visita. Pasaron os tres días voando, entre festa e turismo. Agromaron de novo todos os recordos da pandilla do cole, puxénme ó día da vida de casi todos. A ver se o ano que vén facemos unha xuntanza para celebrar os dez anos de acabaren.
O venres baixamos de noite ata La Paloma, a Ovella Negra, o Zentraus (onde atopei de novo ó francés aquel) e os Enfants. O sábado fomos turistear pola Sagrada Familia e o Tibidabo, e logo me fun a traballar e eles sairon polo Maremagnum. O domingo baixamos ata o Passeig de Grácia e comimos na Vaca Paca (dende onde non me puden resistir e falar ca P. recordando aquela primeira comida alí fai anos xa). Despo¡s dunhas apostas no canódromo que temos na porta de casa, eu marchei traballar e eles voltaron á terriña. Qué peniña despedilos!!!
E o vindeiro mércores irei a Madrid para o exame final do maldito Doutorado, a ver se mo quito de enrriba dunha vez...
(Alá, xa está esto actualizado. Agardo facelo máis a menudo a partir de agora.)

¡Qué pequena é Bcn!

2005-11-04T03:52:00.000+01:00

Pasa xa da metade da noite e é o primeiro momento que podo sentarme. Madre mía que turno que levamos!! Os box de Urxencias doblados, xente nos pasillos, 5 horas de espera para a primeira visita,... Como pode ser que veñan todos por oleadas?? Ou non ven ninguén ou non hai maneira de organiza-la cousa... E aínda me quedan 3 horiñas de traballo! Paciencia...
Bueno, o tema. Hoxe foi o día dos encontros que certifican o pequena que é a fin de contas esta cidade.
Ás 8 da mañán saio do hospital cara ó metro, co mp3 nas orellas para non durmirme, e cando estaba a saudar o repartidor de tódalas mañás do Qué! escoito un "Iria!!" que me fai voltarme. E alí estaba J., camiño do seu traballo. Qué diferencia de espíritu. Él falador, con ganas de contar cousas e eu que adoecía por chegar á camiña. Quedamos para a próxima semán.
Pola tarde, antes de irme á clase decidín pasar polo Fotoprix que tiña que recoller a segunda tanda das fotos da viaxe (caseque 250 fotos en total... a ver que álbum atopo para metelas todas xuntas). Abrían as 16.30 h. e cheguei a e 28 así que senteime no banquiño de diante a agardar. Pois nesto escoito: "No me lo puedo creer!!". Era a B. que ía a casa dunha amiga. Que está de vacacións e que temos que ir a veren o seu piso no Prat. Tamén tiña ganas de falar e de veren as fotos, pero eu chegaba tarde á clase. Quedei en chamala para a próxima semán.
No intermedio da clase de português marchei para o curre que hoxe entraba as 19 h. Pois no metro me atopo a C. A quen me atopara xa a semán pasada pola Maquinista e quedara en chamala esta semán (cousa que non fixen). Quedei en chamala para a vindeira.
Ou sexa, que para a semán que ven teño un lío tela para axustar a axenda, porque por enrriba traballo un montón de noites, teño clase de português dúas tardes, o venres as xornadas da Eutanasia e tamén o venres veñen F. e M. Ademáis unha mañá a teño comprometida con V. para iren o DIR que teño un par de invitacións. Só penso en colleren o jacuzzi...

Crónica dun día festivo

2005-11-02T11:34:00.000+01:00

Onte por fin disfrutei dun día festivo libre, un día coma o resto da xente sen ter que ir traballar. Á noite anterior foi tranquila en Cirurxía, cheguei á casa, durmín dúas horas e ala, a aproveita-lo día!
F. pasou por casa a recollerme e marchamos cara a montaña de Montserrat, previa parada en St. Andreu de la Barca para coñece-la piscina.
Montserrat semella estar preto de Barcelona, pero aínda hai unha boa tiradiña, menos mal que é todo autovía. A subida á montaña é moi chula, curva dun lado, curva do outro, e unhas vistas cada vez máis impresionantes. Ademáis ata tivemos sorte co día, e fixo un estupendo que semellaba ser abril ou maio.
Unha vez arriba pódese decatar un da capacidade dos cataláns para sacar partido ás cousas. Menuda teñen aló montada. É coma un parque temático, pero feito con clase, con ese "seny" que lle aplican a todo.
Estaba todo arregladiño, o santuario, o mosteiro. Un funicular, un teleférico, un tren cremalleira. Tendas, cafeterías. Non faltaba detalle.
Aguantámo-la cola e achegámonos á Moreneta, a patrona de Catalunya, que en verdade é negra, negra. Incríble pensar que antes fora branca...
O mellor: as vistas. Ó lonxe aparecía Barcelona, a parte traseira da serra de Collserola, o Tibidabo. E cando se fixo de noite e só se vían as luces a verdade que impresionaba.

Xa á tardiña baixamos e voltamos a Bcn, en medio da operación retorno da ponte. Tomamos uns bocatas de bacon e queixo na Rambla de Fabra i Puig e achegámonos ós Lauren a ver "La Novia Cadáver" de Tim Burton.

A película gustoume moito. A técnica e as imáxenes impresionan. A historia é un pouco simple pero engancha, sobre todo porque a película é bastante corta (aínda que da tempo a engullir un paquete grande de palomitas, dou fé delo...). O final é moi poético e, coma o resto da peli, garda un certo parecido con "Eduardo Manostijeras" (unha das minhas pelis favoritas, dito sexa de paso).

Conta atrás

2005-10-31T04:26:00.000+01:00

Bueno, a V. a insistir en que escriba e a cabeciña que anda dando moitas voltas últimamente. Dame a impresión de que a tendencia que comezou hai xa un ano está atravesando un momento de máximo apoxeo e que estou diante dunha especie de conta atrás.
Cada vez noto máis próxima a fin desta etapa e, ó contrario do que pensaba, non é algo que me asuste. É máis: é algo que me apetece. Supoño que é un ciclo que se pecha e a liña de saída cara outro ciclo. E eso non me da medo.
O problema chega cando non teño nin idea do que agardo da próxima aventura.
Teño ganas de voltar, sí. Pero tamén teño a impresión de que aínda é cedo, e de que aínda tería que coñecer algo máis antes do regreso.
O que semella claro é que o "Bcn-time" está a piques de rematar. Adoro esta cidade e non me gostaría marchar de aquí con mal sabor de boca. Pasei moitas moitas cousas boas nela coma para que agora me quede ata ver coma se descompón a imaxe que levo dela. Supoño que será coma nunha relación. Ás veces é mellor cortar antes de terminar coma o rosario da aurora, non?
Vale, ata aquí asumido sen problema. Pero, que alternativas temos??
Por unha banda voltar aló. Que ten de bo o de estar cos meus, na terra, nun momento que semella interesante para facer cousas,... Pero que ten de malo o de sempre: bater de novo cas mesmas paredes...
E por outra banda estaría facer as maletas outra vez e marchar lonxe. Quizais sexa esto o que máis me apeteza, aínda que sexa por un tempiño pequeno, dende logo non tanto coma o que levo botado aquí.
Vale, se eleximos esta alternativa o seguinte paso sería a elección de destino. Punto crucial e complicado este. A onde marchar?
O resto de España borrado da lista. A idea sería marchar cara ó estranxeiro. E aquí comezan as interrogantes. Tería que elexir un lugar que non estivera moi lonxe da casa, ben comunicado, para poder voltar con rapidez en caso de necesidade. E outro punto a ter en conta é que me gustan as cidades grandes. Bueno, entón unha cidade grande no estranxeiro ben comunicada e relativamente perto de Galicia. Pouca alternativa temos: Lisboa, París, Londres,...
Uf, que lío!!
En fin, de momento temos uns 8 meses de prazo para atopa-lo camiño e coñece-lo nome da próxima etapa da viaxe.
O final do conto teño por seguro que rematará coma no Alquimista de Coelho, aínda que eu vou por diante de Santiago porque incluso antes de marchar da Galiza xa sabía onde se agochaba o tesouro...
(Bueno V. non te queixarás de que non escribo. Despois deste rollazo me pedirás que non o volte a facer...)

Mapamundi

2005-10-22T17:38:00.000+02:00

Fedellando nos enlaces de todonada atopo o do dragon negro que me guia a unha web ben curiosa. Nela pódese crear un mapa virtual dos paises que visitaches. Adeus ós mapiñas cheos de chinchetas!! E V. cargando co mapamundi da voda de P. dende a zona do Pi ata Burela...
Eis o meu mapamundi particular:

Canto queda aínda por ver!!!

Así limpaba, así, así...

2005-10-21T16:26:00.000+02:00

En contas de sair e aproveitar o estrano día de sol que está a facer en Barcelona quedeime facendo a limpeza do piso. Teño a tarde maruja, pois. Sona o CD de Miranda como fondo (grupo petardo arxentino, un dos descubrementos fruto da viaxe a Bos Aires) e estou dándolle duro ó asunto.
Esta finde tocará traballar así que me perderei o concerto de Chambao e a excursión a Montserrat que están preparando as nenas. Para a semán teño que quedar con J. e T., que xa me mandaron un par de sms ameazadores.
Bueno, deixarei de perde-lo tempo con esto do blog e seguiré co trapo e a fregona.

Actualizando

2005-10-19T02:33:00.000+02:00

Madre! A de tempo que levo sen escribir... Qué desastre que son! Tiña razón meu maridito cando me dixo que a ver se actualizaba esto...
Qué resaltar destes días? O doado que é arranxar unha cisterna, o malo que é o insomnio para os que están preto, o rápido que se acostuma unha a faltar a clase, o listillos que son algúns compañeiros de traballo, o que me gusta ir en coche, o a gusto que quedas cando de súpeto caes na conta do que queres e obras en consecuencia, o divertido que é elixir regalos para alguén e ve-la cara que pon o recibilos (sobre todo cando non é amigo destas cousas),...

Tour costeiro

2005-10-08T14:06:00.000+02:00

Dende que cheguei quedei con P. no Vecchio, con I., J. e B. no Telefunken e atopeime de bruces con M. (que me ensinou as fotos da súa voda) e con R. e B. (que viñan da praia).
Onte chegou F., con mil e pico quilómetros ás costas e fíxome o tour pendente pola costa bergantiñana. De primeiras fomos ata Baldaio, facía anos que non pisaba aquelo.
Logo pasamos por Razo, Ponteceso (fun ver o meu primeiro pisiño, testigo daquel mes de fábula hai 6 anos) e chegamos a Laxe. Con parada previa e visita turística á capital, Carballo, incluida. Coñecin por fin á Beixiña e tomamos aquel café pendente das noites messengeras en Laxe, aínda que non puido ser na Ventana... quedará para a próxima.
Mágoa de néboa que tapou as vistas todas...

Que siga a enchenta!

2005-10-06T17:04:00.000+02:00

Por se non bastaran os 3 kilos que trouxen a maiores despois da viaxe, agora en casa continúa a enchenta. Onte a avoa fixo as súas famosas empanadillas e hoxe atacamos unhas sabrosas nécoras e castañeta.
Galicia calidade!!

De volta

2005-10-05T17:31:00.000+02:00

Hoxe cheguei á Coruña despois de dous días de voos e aeroportos varios. Atrás quedan Bos Aires e Uruguay. E con eles centos e centos de momentos para lembrar.
J.C. e J. portáronse de medo, e F. foi un luxo coma compañeiro de viaxe.
É difícil resumi-lo vivido. Bos Aires é unha cidade sí, pero formada por miles de cidades no seu interior. Chea de contrastes, chea de contradiccións. A idea que te formas nun momento, desfaise sen remedio no seguinte. As zonas máis modernas ó carón das máis deprimidas, as zonas máis fashion perto das máis tradicionais...
Palermo, Recoleta, Praza de Maio e Casa Rosada, San Telmo, a Boca, Avenida 9 de Xullo, o café Tortoni... Tantos nomes xa coñecidos ós que por fin lles puxen cara.
Momentos de emoción (as nais da Praza de Maio, o concerto de Xeito Novo, aquela tarde con J. frente a Casa Rosada...) e marabillas abondo para encher os quince días que aló botamos (e que encherían moitos máis).
E ademáis a escapada a Uruguay! Saimos no ferry e chegamos a Colonia do Sacramento, unha cidade patrimonio da humanidade preciosísima. Un pobo cheo de referencias á época colonial portuguesa e española, un remanso de paz a tres horas do caos de Bos Aires.

E tras pasar o día neste paraíso marchamos cara Montevideo, outra imaxe clara de cidade que viviu tempos mellores. Alí quedamos con M. que nos levou cara á costa do Río da Plata. Tralo percorrido turístico rematamos paseando polo interior do Congreso e o Senado coma Pedro pola súa casa.

En resumo, unha quincena de non parar de ver cousas (nin de comer, os tres quiliños de máis o atestiguan...). E o desexo de voltar cedo por aquelas terras (e por coñecer outras novas tamén...).
E ademáis unha viaxe interior igual de interesante e atractiva. Quen puidera estar a vida toda viaxando!!

Bos Aires 1

2005-09-22T19:37:00.000+02:00

Dende un ciber na rúa Lavalle, ó carón da mítica Corrientes (... 348, 2º piso ascensor...) aproveito que JC marchou a traballar para deixar unha pequena primeira impresión da viaxe. Levo aquí nin dous días e xa pasaron tantas cousas...
A chegada é aeroporto e recoñecemento mutuo entre J. e máis eu de película. Ambos tiñamos como referencia do outro fotos de hai miles de ano e claro, pasamos un ó carón do outro e nin idea. Pero ó final as caras mutuas de despiste fixeron o milagre. E falando de J. dicir que é un encanto, que namorei del, que máis ou menos fixerame unha idea polo que dicía JC pero superouna con creces. Adorei!! Coma falamos onte ambos eramos a peza que faltaba do puzzle JC e coñecernos foi fabuloso. Quérote gordo!!!
Como resumir no tempo que me queda no ciber todo o vivido... Ata agora Bos Aires foi:
- viaxar no colectivo
- pecha-los ollos frente a Casa Rosada imaxinando a Evita naquel balcón
- botarse no céspede baixo o Obelisco da Av. 9 de Xullo
- pasear pola beira do río en Puerto Madero
- colarnos no Hilton
- chorar abrazada a Jorge no medio da Praza de Maio
- tomar o mellor xelado da miña vida (chocolate branco, chocolate negro e dulce de leite granizado) en Fredo
- ir ó cine a ver a Ricardo Darín en "El aura"
- coñecer a M.
- ...
E tanto e tanto que queda. A de plans que hai para os vindeiros días...
Polo pronto agora nun ratiño irei ó aeroporto recibir a F. a ver que tal a viaxe (a min fíxoseme un pouquiño pesada de máis...).
E o luns iremonos a Uruguay!!!
Xa contarei polo miúdo. Bicos para todos e todas!!

Xa marcho!!

2005-09-19T16:32:00.000+02:00

A estas horas da tarde, sen pisar a cama dende fai un día e con toda a maleta aínda por facer, a cabeciña xa non me rixe moito. Así que só un par de liñas para deixar en "stand by" o blog durante unha tempada e para desexarvos unhas boas semaniñas. A ver como se dan ó outro lado do charco... Agardo ter moito que contar á volta. Moitos bicos e deica!!!

Concerto

2005-09-16T10:05:00.000+02:00

Dende logo hai que recoñece-lo mérito que teñen os obreiros. Comezar ás oito da mañá a toca-las narices do persoal con esa alegría é moi loable... Veña a facer ruido, paradiña para facer un piti, máis ruido, paradiña para falar co rapaz da bcneta, máis ruido... Unha suxerencia, ¿non podían comezar ás oito facendo a pausa do bocata e comezar a taladrar aí ás doce? O único que semella contento cas labores de arranxe da beirarrúa é o noso voyeur (será porque para ve-los obreiros non ten que estira-lo cuello coma para mira-la nosa terraza...). Pois nada, pese a non durmir moito éstos fixéronme saír da camiña e iso que á noite chegamos ás tantas.
O concerto... cómo describilo? Dicir que gustoume pero que prefiro o Cd sona estrano, non? Non sei se foi o sitio (ese teito tan baaaaaixo), a xente (incrible a mezcla de pijos, nengs, enteradillos da música de cantautor, clube de fans oficial,...), a súa inexpresividade corporal (Coma di Ciudadano: "Chaouen es un tipo singular. Sale al escenario y parece que está dormido, que no se entera. A uno le queda la duda de si su “empanada mental” es fruto de una cena cargadita de esas sustancias que tanto busca en sus canciones, o si un lunes por la mañana se comportará de la misma manera"),... pero non acabou de chegarme.
Se pechaba os ollos e me concentraba nas cancións, sí, era flipante. Pero coma mirases para él ou atendeses ó barullo da xente pois adeus maxia. Non sei se é que me estou voltando maior pero creo que era un concerto para ver sentadiña, escoitando en silencio, e non vitoreando coma se Chaouen fora Bisbal...
Logo fomos camiñando para colle-lo NitBus e baixamos por Balmes. Alí nos deron invitacións para Tunnel onde había "festa de azafatas y eso" (qué noite aquela no tunnel hai anos xa...) e o pasar por diante da "Taberna del Yoyas" (sí, o garito do placa placa e da Fayna de Gran Hermano. Aissss F. non sei que vou facer contigo que non me tes nada de cultura xeral...) sonaba Maná e non puidemos evitar colarnos dentro. O sitio non está mal e caiu unha copichuela (barata para ser Bcn). Pero cando comezaron co reaggeton e o perreo, e vendo que aquelo semellaba unha excursión de bup ou 1º de carreira, volvinme a decatar de que os anos pasan e ó mellor sí que vou vella...
Falando de ir vella, e non quero dicir que ti o sexas, ¡¡¡¡moitisimas felicidades A.!!!!

Estrés

2005-09-15T09:33:00.000+02:00

É coñecido o estrés post-traumático pero habería que estudiar a fondo o estrés pre-escapada. Levo días soñando con maletas, avións e taxistas. Madre mía. Creo que poucas veces estiven tan nerviosa na miña vida... e menos por unha viaxe!
Onte saín pola mañá do hospital e tras recolle-la nómina e face-lo cafeciño no bar de enfrente cas compis fun matricularme de catalán. Outra vez as colas de sempre aínda que semella que este ano estaba un pouquiño mellor organizado. Total, só perdín dúas horas en face-la matrícula. Logo a pagala na Caixa e merca-lo libro.
Cheguei a casa espírica. Alí estaban V. e S. que aínda non marchara para Girona. Viña en quinta marcha e pasada de revolucións. Creo que as estresei un pouquiño...
Baixei face-los recados (e ademáis caeron unhas botas, coma as All Star rosas que merquei en París pero en verde, de regalo), as fotocopias, merca-la Zero, revela-las fotos (que non funcionaba a maquiniña do Fotoprix, así que algo pendiente para hoxe), ingresa-lo diñeiro do piso na Caixa, carga-las pilas de cámara, baixa-la maleta, prepara-lo botiquín,... E coma se me metera na cabeza, logo deso me fun á pelu.
Estaba tan cansa que pouco máis e me durmo ca masaxiña capilar e cando me estaban a alisa-lo pelo, nin sequera oía a música tecno que tiñan posta a todo volume... Saín daló co meu fantástico pelo liso (que ó meu maridito non lle gusta... Fíxate e verás coma tódalas grandes o levan liso: a Preysler, a Letizia, a Pantoja,... ata a Tamara! Non vou ser eu menos fashion ca elas... aínda que sexa por un día... Por certo primi, que é automático, cada vez que me aliso o pelo me lembro da túa voda. Estranas conexións neuronais...).
Logo voltei a casa, fixen o xantar e sobre as cinco comecei a notar un enlentecimiento xeral no corpo. Recordo ir a habitación e abrir o ollo sobre as doce da noite, comprobar que tiña seis chamadas e tres sms sen contestar (e iso que o móbil estaba o meu carón na cama, aínda que tampoco escoitara os obreros que estiveron taladrando a beirarrúa tódala tarde...) e voltar a espertarme hoxe as oito da mañá... Qué sobada, meu deus!!!
Así que todo o que non fixen onte terei que facelo hoxe, máis todo o que xa estaba previsto para hoxe na axenda... Uf! E todo antes das oito, hora que quedei co J. e logo marcharei para ó concerto ca V.
(Hola A.! Encantoume recibir o teu mail, a ver se así estamos máis en contacto. E recorda que o 5 vou a Coru e temos moito do que falar... Bicos!).

Última noite

2005-09-14T01:06:00.000+02:00

Onte chegou a factura do auga e caseque me da un patatús: 172 euros!!!! Despois do susto e a análise do gabinete de crise, decidimos pecha-lo hostal por unha temporadiña. Pero hoxe sona o espertador, saio aínda durmida da habitación e me atopo de bruces cunha descoñecida, que resultou ser a amiga dunha amiga dunha amiga, recén chegada de Turquía. Nada, que non aprendemos...
Polo demáis as noites foron pasando e hoxe xa é a derradeira da tanda. Empezou ben, que O. me trouxo uns bombóns de chocolate suizo exquisitos. Ummmmm, que ricossss!!!
Mañá ó saír do hospital irei colle-la nómina, facer a matrícula de català e mil cousas máis que teño pendentes. Xa non creo que cheire a cama ata a noite.
J. chamou hoxe vinte veces, pero non teño ganas de quedar con él mañá. Direille de queda-lo xoves antes do concerto. E o venres tamén hai concerto de FNAC, a ver se podo achegarme antes de entrar a traballar.
(Por certo F. Miguez que gosto de saber de voçé aínda que sexa a través doutros medios...).

Diada

2005-09-12T01:39:00.000+02:00

Onte foi a Diada de Catalunya, unha data que sempre me gustou dende que estou por estas terras. Gosto de ver as senyeras ondeando nos balcóns e envidiar, sanamente eso sí, ese sentimento de orgullo que teñen estes cataláns pola súa terra. É coma o día de Sant Jordi, mostras ambas de que ás veces o seny catalán estoupa e deixa escapar a querencia por unha terra, unha língua, unha forma de vida...
E non falo de independentismos, de siglas, ... senon de sentimentos. Porque coma sentenciaban hoxe dous vellos diante da penya barcelonista: "El embudo de la política es enorme...".

Polo demáis estou inmersa noutro tute de noites hospitalarias, sete nesta ocasión, que non me deixa moito tempo para outra cosa que non sexa durmir. Esta é a semá anterior á viaxe e teño mil cousas que preparar.
Ademáis teño que arranxa-lo portátil, matricularme de catalán, quedar con J., ir á pelu, planifica-la maleta, facer uns recadiños,... E traballo cinco noites, a ver como fago. E contando que o venres chegan M. e C. da Coruña e haberá que quedar aínda que sexa un ratiño con elas. Uf, que estrés!
Pero bueno, polo menos xa temo-las entradas para o concerto de Chaouen do xoves. Será no Zacarias (a antiga Boite, aquela sala onde foramos ver a G., cando tocaba en Tierras. Concerto no que descubrimos o movemento de G., movemento que foi confirmado na actuación en Eurovisión).

Malo será

2005-09-07T11:01:00.000+02:00

Tormentas

2005-09-06T11:28:00.000+02:00

¿Qué facer cando feridas que pensabas pechadas reábrense de novo?
¿Cómo manter controladas ás pantasmas e trasnos que habitan na nosa cabeciña?
¿Cómo guardar para sempre baixo chave algúns recordos?
¿Cómo exorcizar ós demos mentais?
Onte costou durmir e cando o conseguira a tronada retumbou e fíxome espertar de súpeto. Os relámpagos iluminaban a cama por fraccións de segundo e caseque sen respiro o son dos tronos inundaba a habitación. Apertámonos forte nun abrazo e pouco a pouco voltamos a caer no sono.
Hoxe o día amanceu tranquilo, miña cabeza non tanto. Sen dúbida, as peores tormentas son as interiores. Para esas non hai abrazo que valga...

O metro

2005-09-05T03:09:00.000+02:00

Non o podo evitar, encántame o metro!! Non chego ata o extremo de E. (naquela viaxe improvisada cando viñemos a Bcn a casa do socorrista anos atrás no que sería o cerne da nosa posterior decisión de establecemento por estes lares, verdade cabra?), pero sí que me gusta, sí.
Miña primeira vez foi con P. no metro de Bilbao, recordas flaguer? Pa chulas nós e collemos e fomos ata a última parada. Sen saber claro que alí o metro non é só urbano, e polo módico precio do billete e despois dun considerable recorrido polos alrededores do botxo chegamos ata a costa vasca, ata Plentzia concretamente. O mellor foi que xa se fixera de noite e era o último metro, así que baixamos, fixémonos unha foto na ponte (mellor dito, nola fixo o doble do isma) e moi dignas nós voltamos a pasar por diante do revisor e do conductor para meternos de novo no vagón e voltar a Bilbo onde nos agardaba norman bates na pensión (pero esa é outra historia...).
E despois daquela chegaron os de Madrid, Bcn, Londres, París e Río. E en todos eles sempre a mesma sensación.
Adoro ver a mezcla de xente, esa cosiña que salta no estómago cando o tren se para entre estación e estación, o barullo dos transbordos, os músicos nos corredores, os ratonciños correteando polas vías, o silencio cando viaxas sola no vagón pola noite, imaxinar historias dos compañeiros de viaxe,...
Aínda que ás veces, ensimismada na lectura de historias coma a de Marga no proxecto sombra de Millás e mecida pola musiquiña do mp3, nin me decate de quen teño ó carón. A túa desculpa F. non sonou tan creíble... (e por riba te largas unha semaniña a casa, serás caradura!!).

Posta o día

2005-09-04T01:14:00.000+02:00

Dúas semaniñas para marcharen e cada día con máis ganiñas de verte cabra. O que me vou a fartar a chorar no aeroporto... Lista de cousas pendentes:
- consegui-la Zero e a Shangay
- gravar os cds que faltan
- cargar as pilas da cámara e borrar as tarxetas de memoria
- procura-lo certificado da atención sanitaria no extranxeiro.
A próxima semá terei tamén que levar o portátil ó médico que o pobriño quedou en coma e non hai maneira de reanimalo e apuntarme o novo curso de português.
F. continúa a darme envexa co de iren a próxima finde á casiña. Ademáis pretende aproveitar para achegarse ata as festas de Muxía. E parecía tonto aquel día que o vin diante da fnac... (por certo que aínda non fai tres meses diso e semella que foi hai tempo e tempo). Quen diría daquela que pouco despois estaríamos a piques de cruza-lo charco... Qué cousas!
P. manda un sms dende o seu eden particular algo mosca por ocupar F. o seu lugar coma compi de viaxe. Arxentina era unha das viaxes pendentes dende aquel incidente co Parra en Santiago. A cuestión é que últimamente non hai maneira de coincidir de novo nunha das nosas. Pero escapadas de risas e bobadas coma as que vivimos xuntas aínda quedaran algunhas...
A. segue perdendo horas e horas no traballo. Agora que non ten o messenger sei pouco dela. Sí que a cousa segue sen novedades de interés.

Santiago

2005-09-03T07:43:00.000+02:00

Entre a insistencia de A., as palabras de Craig, a foto do coleccionable do National Geographic (sí, algún haberá que comprar non? E mellor que o dos coches de Carlos Sainz... E qué mellor que un cheo de fotos da terriña por só un euro de nada!) e outras sinais que me asaltan nestes últimos días, ó mellor non é tan descabellada a idea dunha temporadiña na cidade de pedra. Non agora mesmo claro, pero tempo ó tempo...

That's life friends!

2005-08-31T10:59:00.000+02:00

Setembro asoma a patiña por debaixo da porta. Vaise o verán. Comeza un novo ciclo. V, non es ti a única que se guía polo curso escolar. Tantos anos de escola marcaron os nosos biorritmos vitais...
Chegan as coleccións ós kioskos e semella que é o momento ideal para decidir que facer ca nosa vida, para darlle un novo rumbo, para tentar esclarecer cal é o noso camiño. Hai uns días que ó meu carón todos teñen a mesma teima (Sometimes I feel so confuse /Sometimes I feel so lost / What is my purpose in life?). As cabeciñas dan voltas, os medos e desexos asaltan sen avisar e as ideas xiran dun lado ó outro. O traballo gostoso que termina, o amor desexado que non chega, aquel que se esfumou de súpeto, a ansia por marchar, a de voltar,... Seica andamos todos unha miqueta perduts. Creo que máis de un de nós estariamos dispostos a financiar o teu proxecto dese vehículo espacio-temporal T...
Polo que a min respecta teño bastantes claras as frontes de batalla dos próximos meses, máis ou menos ata o Nadal e logo xa se irá vendo. Ata daquela seguirei en Bcn aínda que comezan a apretar de novo as ganiñas de mudar de sitio...

Frank Sinatra - That's Life!
That's life (that's life), that's what all the people say
You're ridin' high in April, shot down in May
But I know I'm gonna change that tune
When I'm back on top, back on top in June
I said that's life (that's life), and as funny as it may seem
Some people get their kicks stompin' on a dream
But I don't let it, let it get me down
'cause this fine old world, it keeps spinnin' around.
I've been a puppet, a pauper, a pirate, a poet, a pawn and a king
I've been up and down and over and out and I know one thing
Each time I find myself flat on my face
I pick myself up and get back in the race
That's life (that's life), I tell you I can't deny it
I thought of quitting, baby, but my heart just ain't gonna buy it
And if I didn't think it was worth one single try
I'd jump right on a big bird and then I'd fly
I've been a puppet,...
That's life (that's life), that's life and I can't deny it
Many times I thought of cuttin' out but my heart won't buy it
But if there's nothin' shakin' come this here July
I'm gonna roll myself up in a big ball a-and die
My, my!

Andorra tour

2005-08-29T11:52:00.000+02:00

Qué rápida pasou a finde! E iso que estivo cargada de cousas: de horas de bus, de comparanzas de tenda en tenda, de camareras "amables", de coches tuneados, de burbuxas de xabrón, de almorzos copiosos, de paseos Escaldes e Andorra la Vella arriba e embaixo, de maniotas,... De todo menos de horas de sono. Pero pagou a pena. Qué maneira de desconectar de Bcn! Sobre todo o paseíño polo Rec del Solà.

Quedaron moitas cousas pendentes: a visita ós lagos, o mp3, o DVD portátil, Caldea,... así es que haberá que facer outra escapada (e a poder ser con neve!). Graciñas por todo F.!
Agora, mentras Chris Isaak canta o "Baby did a bad bad thing" (unha das adquisición andorranas, xunto con diplomáticos, timbalada e chill brazil 3) gravo os cds de JC coa cabeciña xa pensando no que agarda por nós en Bos Aires. Tudo bom!!

T.

2005-08-25T04:35:00.000+02:00

Quinta noite seguida de 12 horas en Urxencias e resistindo coma unha campeona. Só quedará unha máis mañá e logo a finde en Andorra, qué ganiñas que teño xa de pilla-lo bus (Aínda que menudo horario se gastan estos! Outra noite que non poderei durmir a gusto. Que se prepare a camiña do hotel que en canto a pille por diante...).
Novas da flaguer que non da crédito ós últimos cambios vitais, da A. inmersa nas festas populares rioxanas, da P. deseosa de que cheguen as súas vacacións, da T. afrontando o adeus de W. (ánimo!!),...
Novas tamén de T. Por fin! Non sabes o que me gusta recibir novas túas, sobre todo se son escritas nesa linguaxe posmoderna bloggiana... Non, en serio. Pode que ás veces resulte un pouco pesada co de "non sei da túa vida", "non das sinais", "onde te metes" e cousas polo estilo pero dende que estou aquí tervos controlados (uisss que mal que sona esto...) é unha forma de saber que a miña vida sigue tendo as súas raigames aló, e que esta paréntese en terras catalanas será só eso, un pequeno kit-kat. E que en canto troque o vento voltarei coma Mary Poppins e ahí estaredes vós coma sempre.
O teu mail viña cun archivo adxunto de recordos e tempos pasados. Recordei de novo a conversa da piscina e do socorrista (non sabes o mítica que chegou a ser esa conversa...), me veu a imaxe dos teus brazos e parte da parede cheos das chuletas de latín (aquel exame dos pronomes foi histórico. Se Laureano se enterara de aquelo...), as conversas con F. e A. na clase, aquela semán no camiño rumbo a Santiago, algún remate do Orzán na túa casa e tantos e tantos ratos de compaña en clase. Esto de ser compas de pupitre tódolos cursos ten que deixar algún poso, non?
Así que nada, xa sei que todo esto non te ven de novo (ó fin de contas, coma se aprecia no mail, eres unha das persoas que mellor me coñece) pero me apetecía que quedara constancia pública do moitismo que significas para min e do cariño que che teño (e coñecendome como o fas xa sabes o que me costa dicir todo esto... Ó final vai a ter razón V. e estoume voltando ñoña perdida...).
Así que nada neno, moita forza para resistir ese ritmo frenético e moitas boas vibracións para que acougue un pouco esa cabeciña (que aínda que moi ben posta ás veces che corre máis que o almanaque...). E que saibas que ó final do camiño agardan por nós os paraísos soñados, sexan os teus ou algún dos meus.
E non te esquenzas que temos unha revolución pendente!! Hasta la victoria siempre!!
(Irei á Coruña do 5 ó 10 de outubro, ti dirás cando queres quedar e falamos de todo eso que non colle no mail...).

R.

2005-08-17T04:01:00.000+02:00

Hoxe coñecín por fin a R. Tantos días desexando velo... Sobre todo a N. que leva unhas semaniñas que non cabe en sí de gozo, a sonrisa pegada na cara, os nervos a flor de pel. Aiiisss o amor!!! Esa sí que está romanticona ó máximo V. e non eu, non te confundas...
Mañá me traslado por uns días para deixa-la casa baleira ós enamorados. A ver se me lembro de dicirlles que lle boten de comer a Axé. Non sei se me acostumarei ó barrio de Sants, Nou Barris é moito Nou Barris... Polo menos non terei que soportar as obras do metro de Sagrera. Esto de estar en casa allea non creas que me entusiasma moito, terei que comportarme e ser unha boa inquilina.
A ver se me acerco mañá ou pasado ata Gràcia para vivi-las festas. É unha pasada como se curran a decoración das rúas.
Novas de M. despois da súa voda, de JC confirmando a reserva de aloxamento en Bos Aires, de C. e a súa volta á casa en DF, de S. un aniño máis vella (mi niña!), de M. planeando visita a Bcn en setembro...

Tibidabo

2005-08-15T15:32:00.000+02:00

Gosto de ve-las cidades dende as alturas. Dende a vista da Coruña riba do Monte San Pedro ata o anoitecer dende o Pao de Açucar, pasando pola luz reflectida nos teitos de París dende Montmartre,... E a vista dende o Tibidabo non podía faltar, claro. Coma dixo F., deberían ser obrigatorios sitios así en todas as cidades.
Onte á tardiña volvín a decatarme de por qué amo tanto esta cidade...

AL TIBIDABO. Angel Guimerà (1845-1924)
Al darrera Montserrat
al davant la mar pregona...
Ai Tibidabo estimat,
miranda de Barcelona!
Tens de dia les abelles
a sota teu treballant:
de nit s'han tornat estrelles
que van per ton cel rodant.
I t'embauma la ginesta
i ajunten sos cants les aus
als bronzes tocant a festa
i al cornejar de les naus!
Oh Tibidabo estimat!...
Déu te dó la vida bona
amb aires de llibertat,
miranda de Barcelona.

Morriña

2005-08-14T13:35:00.000+02:00

Hai un momento, tumbada na cama, pechei os ollos e de súpeto fun teletransportada a Reboredo. Aparecín naquela rocha onde gostaba de pasa-lo tempo, escoitando o son do río a discorrer entre o val e o balanceo das árbores. Por aló andan os pais pasando a ponte. Quen puidera...

Xa teño os billetes!!

2005-08-13T18:33:00.000+02:00

Así que ó final marcho a Bos Aires do 20 de setembro ó 4 de outubro. E logo o 5 volta ó aeroporto para iren á Coruña. (Primi, estarei do 5 ó 10, a ver se podemos facer por vernos...) Qué ganiñas que teño de que pasen estes días... Máis ou menos un mes que me queda para verte cabra!!! Entre preparativos e tal se me pasará voando...
Ademáis agora tocará currar duro, para recuperar os días da viaxe. A vindeira semán farei 6 noites seguidas, uf que palo só de pensalo! Pero bueno, despois dese tute marcho a finde do 27 a Andorra con F. Unha finde en Caldea para desestresarse, olvidarse do hospital e desfrutar do país veciño.
O 15 de setembro actúa Carlos Chaouen en Bcn, agardo poder velo! Na web di que é na Boite pero di V. que na web de ahí non aparece. A ver se me entero...
Onte baixei co maridito (despois de pasar toda a tarde no IKEA para decatarnos que se esgotara a maldita estantería...) que quedaramos con F., M., B., V., P. e I. na Ovella Negra de Poble Nou. Marchamos dalí cedo pero a noite foi laaaaaarga. Longas noites estas nas que o espertador non sona cando ten que facelo...
Dentro dun ratiño baixarei para ir ó cine a ver "Charlie y la fábrica de chocolate". Dame un pouco de medo porque teño o libro de Roald Dahl coma un dos meus clásicos dende nena. (Aínda recordo o fans que eramos I. e máis eu do escritor, incluso o que choramos o día que morreu...). Xa vira a primeira adaptación do libro feita en 1971 con Gene Wilder coma protagonista. Que agora a fagan Tim Burton e Jonnhy Deep (ummmmm....) xa é unha tranquilidade. A ver, agardo que non me defrauden.

Buscando

2005-08-10T17:03:00.000+02:00

Estoy buscando un poco de calor
Estoy buscando mi sombrero
Estoy pintando de nosotros dos
En aquella nube del cielo
Estoy buscando el líquido espinal
Tengo las pupilas de acero
Estoy buscando quien quiera dormir
En una almohada en celo

Estoy mudando de caparazón
Estoy buscando los motivos
Estoy buscando un ritmo de tambor
Que suene en ese culito
Estoy buscando el umbral del dolor
Analizando desperfectos
Estoy buscando el punto de fusión
De un universo abierto

Estoy buscando yerba
Que amortigüe el camino
Estoy buscando un mundo
En todos los sentidos
Dime cuando lo sepas
Si te vienes conmigo
Te haré cada mañana
Ropita de domingo

Y la ceniza a punto de estallar
Y no hay más gente en el espejo
Y te juro que en tu axila haré
Millones de festejos
Y no recuerdo si he cerrado el gas
Mujeres y niños primero
Mi alimento es el veneno azul
Que mana de tu pecho

Estoy buscando el germen común
Estoy buscando tu agujero
Si estás cansada de tanta canción
Pues vete fuera y que te dé el fresco
Estoy buscando el apagón solar
Estoy buscando a los guerreros
Estoy buscando algo para fumar
Papel, piedra y mechero

Estoy buscando yerba...
BUSCANDO YERBA. Carlos Chaouen

Quero durmir

2005-08-09T04:05:00.000+02:00

Namentras as compañeiras miran webs de campings pola costa brava e eu repaso as páxinas dos paradores (que chulo o de Aiguablava!!! Eu queroooooo...) e os hoteis de Andorra van pasando as horas e a noite vai acortándose. Xa vai sendo hora tamén, é a cuarta noite seguida de 12 horas e o corpo comeza a estar cansadiño.
Mañá a tarde quedei con F. para iren ó Parc del Laberint en Horta pero acabo de ver agora que pecha ás 18 h. así que haberá que cambia-los plans. Pois nada, iremos a ve-lo Park Güell entón e logo subiremos ó Tibidabo que é moi chulo ver atardecer dende alí. A ver se mañá me lembro de enviarlle un sms a F. para avisalo do cambio!
Hoxe foi un día de recordos sensoriais. Espertei con ganas de escoitar a Jon Secada, facía anos que non poñía o CD enteiro, todas esas cancións empalagosas. Aínda non sei como podía soportar escoitar a de Angel unha e outra vez (boa culpa delo o tiña aquel Ángel...).
Logo no metro, cando ía lendo "Ensayo sobre la ceguera" de Saramago de súpeto lembreime dun conto daquela colección de libros pequeniños que tanto me gustaban de nena. Se ata podo ver os debuxos do libriño!! "El niño que tenía dos ojos" se chamaba e mira por donde aquí o atopei de novo...

Estanterías

2005-08-07T03:10:00.054+02:00

Cando espertei estaban P. e I. na casa, o cuñi desfrutando das bondades do noso sofá para botar un sono.
Falei co maridito de iren o martes ata o IKEA a mercar todas esas chuminadas pendientes para o piso. Alguén pode prestarnos unha furgona para poder levar a dichosa estantería?? Por certo, que os rumores son máis fortes e semella que cediño haberá un antro de perdición destes na Coruña. Pois nada, unha excusa máis para voltar!

A vida é puro teatro...

2005-08-06T03:31:00.016+02:00

Hai que ver o rápido que pasan os días libres, sobre todo cando son entre semán, foron vistos e non vistos... E agora toca outra vez pasa-la finde encerrada no hospital. Estou desexando que chegue a vindeira semá!
O mércores devolvínlle os pantalóns a A. e tomamos un xelado na heladería italiana da praza que hai abaixo de Verdi en Gràcia e logo fomos á terraciña da praza da Virreina, onde estabamos ó carón de el Mono Loco & friend.
E onte a primera hora da tarde fun con V. a ver o piso de C. A verdade que lle quedou cusquiño comparado como estaba. Ahora ben, a de dineiro que tivo que meter ahí... Seguro que lle saía máis a conta comprar un novo (e con ascensor!!). Logo achegámonos o HyM no Passeig de Gràcia (un HyM light por favor!! ) pero tampoco é que fixeramonos moita compra, dúas tonterías. Ah!! Por fin falei con A. Todo moi ben por Santiago, o que daría por poder quedar con ela e tomar un capuccino longo naquel café do casco vello e falar e falar. Despois de todo unha non "se lanza á piscina" tódolos días, verdade A.? Quén ía a dicir que a expresión tardaría 5 anos en ter validez...
A noite se presentaba interesante no Llantiol cun espectáculo variado de mimo, clown, música... e rematou sendo unha "revisión" de éxitos tradicionais rusos a cargo de un trío un tanto especial. Dende logo, tiñan que grabar as nosas caras... Está visto que o do teatro non vai con F., ou non chega á hora, ou lle toca ver un bodrio... A próxima haberá que ir a un concerto ou algo así a ver se hai máis sorte...

Jeans

2005-08-03T03:42:00.000+02:00

Mare meva, que frikis que hai por ahí soltos... E a todos lles da por vir a urxencias a tocarnos a moral. Qué paciencia!
Hoxe coincidin con I. no messenger, facía siglos que non falaba con él. Chegou a semá pasada das súas vacacións en Brasil, qué envexa!! A ver se me conta e me pasa as fotos para acabar de poñerme os dentes longos.
Mañá quedei con A. en Fontana para tomar algo por Gràcia e devolverlle uns vaqueros (ou tejanos como din por aquí en Bcn) que deixou na casa hai tempo e que se perderan no medio da mudanza. Irei antes buscar a F. á praia, bueno eso se non fai o mesmo día ca hoxe que menuda treboada que caeu pola tarde. Que llo digan o meu maridito que pingouse de arriba abaixo e rematou ca ropa do Futuro Artista...

Chove

2005-08-02T03:33:00.000+02:00

Por fin chove en Barcelona! Xa tiña eu ganas de que caera unha boa... Qué pena estar no hospital en contas de estaren na camiña escoitando as gotas petar na fiestra.
Dende que estou aquí cada vez que chove sonan na miña cabeciña as voces de Rosa e Ismael cantando Chove en Santiago. Eso sí é choiva!

Madrigal á cibdá de Santiago. Federico García Lorca
Chove en Santiago
meu doce amor
camelia branca do ar
brila entebrecida ao sol.
Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e sono
cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pola rúa
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaido
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol;
agoa da mañan anterga
trema no meu corazón.

Calorrrrrrrrrrrrrrr

2005-07-29T22:34:00.000+02:00

Namentras os pais están desfrutando das bondades de poñe-la cheminea en pleno verán, aquí seguímonos asando de calor. Menuda xafogor que fai! A ver se é verdade que para a finde dan mal tempo...
Seguimos tamén atopándonos con galegos/as e fillos/as de galegos/as e todos desexando voltar dunha vez para alá. Quen sabe se o novo goberno poderá botar unha manciña no tema traballo e podemos face-las maletas cedo.
Hoxe falei cos avós e con T., aínda "convalecente" da juerga de San Xoán. A peque se escoitaba por detrás, pelexando cunha bolsa de gusanitos.
Con quen non consigo falar nin a de tres é con A. Levo detrás dela xa caseque dous meses, e creo que rematarei antes mandando unha carta por correo tradicional. Teño tanto, tanto que contar!!!
Hoxe e mañá traballo a maiores. O tute compensará en outubro cando me marche a Bos Aires. Xa estou mirando as guías para apuntar todo o que quero ver. Menos mal que terei un bo ciccerone por terras porteñas. A onde agardo poder ir e a Montevideo (despois das verbas de Benedetti quen non quere ir ata aló?).

50 euros

2005-07-27T13:21:00.000+02:00

Baixabamos pola vía Laietana despois do recorrido polo Passeig de Gràcia e os edificios modernistas de Gaudí e de súpeto as nosas miradas se cruzaron cun papeliño que nos ollaba dende o chan. Sen dar crédito nuns segundos tiñamos na man un "papeliño" de 50 euros con ganiñas de que lle deran festa. E non nos iamos negar claro.
Así que tras unha volta polo Born achegámonos ata o Princesa23 e dimos conta duns langostinos con salsa rosa, polo con cus cus, bacallau e brownies de chocolate. O local é ben chulo, pero de noite convértese nunha das sedes dos guiris en Bcn (outra máis) e o ruído era insoportable.
O noso novo amigo marchou en mans da camareira e voltaron unha pandilla de amigos máis pequenos que seguían con ganas de troula.
Voltamos cara o Passeig do Born e entramos no Berimbau, sitio tranquilo e con música e bebida brasileira. Estábase de vicio alí dentro.
A noite rematou tarde e agora despediremos os amiguiños que quedan comprando as cousas para facer un picnic na Ciutadella. E logo a currar que hoxe toca de novo...

Todo Se Transforma. Drexler
Tu beso se hizo calor, luego el calor, movimiento, luego gota de sudor que se hizo vapor, luego viento que en un rincón de La Rioja movió el aspa de un molino mientras se pisaba el vino que bebió tu boca roja.
Tu boca roja en la mía, la copa que gira en mi mano, y mientras el vino caía supe que de algún lejano rincón de otra galaxia, el amor que me darías, transformado, volvería un día a darte las gracias.
Cada uno da lo que recibe y luego recibe lo que da, nada es más simple, no hay otra norma: nada se pierde, todo se transforma.
El vino que pagué yo, con aquel euro italiano que había estado en un vagón antes de estar en mi mano, y antes de eso en Torino, y antes de Torino, en Prato, donde hicieron mi zapato sobre el que caería el vino. Zapato que en unas horas buscaré bajo tu cama con las luces de la aurora, junto a tus sandalias planas que compraste aquella vez en Salvador de Bahía, donde a otro diste el amor que hoy yo te devolvería......
Cada uno da lo que recibe y luego recibe lo que da, nada es más simple, no hay otra norma: nada se pierde, todo se transforma.

Relax

2005-07-26T14:02:00.000+02:00

Con lo bien que se está tumbá en la terraza
Con los ojos cerraos se ve tó naranja
Con lo bien que se está sin estar en ná
Con lo bien que se está
temprano y lavá bajando a la calle.
Zapatos pa´andarme toa la ciudad
Un día sin nadie.
Con lo bien que se está...
(Pastora. Un hombre sin tabaco)

Día da Patria

2005-07-25T17:30:00.000+02:00

Esperto de tardiña e a vista dende a terraza mostra unhas nubes sospeitosas por riba da Collserolla. Semella coma se fora a haber unha treboada de aquí a un pouco.
M. manda un sms dende Compostela, no cogollo das festas do Apóstolo. Quen puidera estar alí... En fin, conformarémonos con celebra-lo Día da Patria dende a distancia, tendo presentes as verbas de Castelao (todo se pega F., xa ves...).
Nada que destacar da finde, estiven metida no hospital mentras as rapazas ían ó concerto de Ojos de Brujo en Mataró. Sempre o mesmo, a currar cando hai plans apetecibles, qué vida ésta!
Hoxe marcharon para Sitges e logo din de tomar algo por Gràcia. Está aquí S. pasando uns días antes de voltar a Londres, así que haberá que aproveitar para estar un ratiño xuntas.

"Así dá comenzo a solemnidade d-este día; a Festa maor de Galiza, a Festa de todol-os galegos. Pero ninguén pode sentila, coma nós, os emigrados, porque en tal día coma este revivien as lembranzas acuguladas, e coa moita destancia agrándase o prodixio da patria. Hoxe a nosa imaxinación anda por alá, en festa de saudades, escoitando as cántigas montañesas e mariñeiras que van para Compostela, vendo o noso país embandeirado de azul e branco, con músicas, gaitas, pandeiros, aturuxos e foguetes..." Castelao, 25 de xullo de 1948